anal iliski

admin

Anal İlişki
Anal İlişkinin İslamiyetteki Hükmü
Bakara suresinin 222. ve 223. ayetlerinin meali şu şekildedir:
“Sana adet hakkında soru soruyorlar. De ki: << O, sıkıntı verici bir durumdur; bu
nedenle adet döneminde kadınlardan çekilin ve onlara temiz oluncaya kadar yaklaşmayın.
Temizlendikleri zaman, Allah’ın size emrettiği yerden onlara varın. Gerçekten Allah, çok
tevbe edenleri ve temizlenenleri sever. Kadınlarınız, sizin için bir tarladır. Öyleyse,
dilediğiniz şekilde tarlanıza varın. Nefisleriniz için hazırlık yapın. Allah’tan korunun ve bilin
ki, kesinlikle O’na kavuşacaksınız. >> İnananlara müjdele!”
Bu ayetler, adet dönemi hakkında peygamberimize soru yönelten müslüman erkeklere
bir cevap vermekte ve adet döneminde cinsel ilişkiden uzak durulmasını istemektedir. Aynı
zamanda, bu ayetlerle anal ilişkinin (livata) de yasaklandığı ifade edilmiştir. Çünkü ayette
geçen “Allah’ın emrettiği yer” ifadesi, vajinal yol (döl yolu) olarak anlaşılmıştır! Nitekim,
bir sonraki ayette, “Kadınlarınız, sizin için bir tarladır. Öyleyse, dilediğiniz şekilde tarlanıza
varın.” buyurulmaktadır. İnsanoğlunun tarlası, kadının rahmidir; bu tarlaya varmanın yolu da
vajinadır! Ayrıca, Rabbimiz vajinayı, meninin boşalıp rahme doğru ilerleyeceği bir durak
olarak; rektum ve anal kanalı ise, dışkının atılmadan hemen önce geçeceği bir güzergah olarak
yaratmıştır. Bu organların sahip olduğu bütün anatomik, histolojik ve biyokimyasal özellikler
de, söz konusu vazifelerine uygun şekilde ayarlanmıştır. Dolayısıyla, Allah’ın cinsel ilişkide
kullanılmasını emrettiği yolun, bu amaçla yaratmış olduğu vajinal yol olarak anlaşılması
uygundur! Öyleyse, ayette geçen “Dilediğiniz şekilde tarlanıza varın.” ifadesi de, anal ilişki
gibi birtakım mutat olmayan cinsi münasebetlere değil; vajinal ilişkinin farklı pozisyonlarda
kurulmasına cevaz vermektedir.
Yukarıdaki ayetlerin iniş sebepleri hakkında aktarılan rivayetlere baktığımızda, bu
ayetlerin başlıca iki yanlış uygulamayı düzeltmek gayesiyle indirildiği sonucunu çıkarabiliriz:
Cahiliye döneminde Mekkeli bazı Arap kabilelerinde anal ilişki oldukça yaygındı. Bu
kabilelere mensup olan kişiler, hicretten sonra Medineli kadınlarla evlenmişler ve onlarla anal
ilişki kurmak istemişlerdi. Ancak, bu durum, bazı Medineli kadınları rahatsız etmiş ve mesele
sonunda peygamberimize kadar yansımıştı (1). İşte yukarıdaki ayetlerle, “Allah’ın size
emrettiği yerden onlara varın!” buyurularak, eşleriyle anal ilişki kurmak isteyen bu sahabiler
uyarılmıştır. Ayetin düzelttiği ikinci yanlış ise, Medineli Yahudilerin “kadın vajinasına
arkadan yaklaşıldığı takdirde, doğacak çocuğun şaşı olacağı” şeklindeki batıl inançlarıydı (2).
Gerçekten de, Yahudilere ait kutsal metinlere baktığımızda, erkeğin üstte kadının altta olduğu
yüz yüze misyoner pozisyonunun, uygun cinsel ilişki pozisyonu olarak tavsiye edildiğini ve
diğer pozisyonların (ayakta, oturur vaziyette, kadın erkeğin üzerinde vb.) zararlı olduğu
gerekçesiyle kınandığını görmekteyiz (Talmud, Gittin, 70a). İşte Kuran’da, “Dilediğiniz
şekilde tarlanıza varın!” buyurularak, Yahudilerin bu batıl inançları tashih edilmiş ve vajinal
yolla olmak kaydıyla, farklı cinsel ilişki pozisyonlarına izin verilmiştir.
Hadis literatüründe, anal ilişkinin haram olduğuna dair, peygamberimizden
nakledilen pek çok değişik rivayet vardır (3).
Tıbbi Açıdan Anal İlişki
Yapılan araştırmalara göre, tüm dünyada anal ilişki prevalansı giderek artmaktadır. Bu
artışta, anal ilişkiyi seksin doğal bir parçasıymış gibi yansıtan pornografik yayınların önemli
bir rol oynadığı düşünülmektedir. Oysa epidemiyolojik çalışmalar, anal ilişkiye giren
kadınların çok önemli bir kısmında anal seksin normal ve problemsiz olarak yaşanmadığını ve
sıklıkla ağrı şikayetinin ortaya çıktığını göstermektedir (4). Bugüne kadar yapılan sayısız
bilimsel çalışma, penis ve vajina yoluyla kurulan cinsel ilişkinin (penil-vajinal ilişki),
psikolojik ve fizyolojik açıdan en sağlıklı cinsel ilişki şekli olduğunu; diğer seksüel
aktivitelerin sağlıkla bağlantısının ya daha zayıf olduğunu ya da hiç olmadığını veya
masturbasyon ve anal sekste olduğu gibi, sağlığı olumsuz yönde etkilediğini ortaya koymuştur
(5). Bu yazıda, geniş kapsamlı bir literatür taraması sonucunda ulaştığım bilgilere dayanarak,
anal ilişkinin muhtemel sakıncalarını birkaç başlık altında özetlemeye çalışacağım.
Şekil 1. Anal ilişkiye bağlı bazı tıbbi riskler.
1) Rektal Mukozanın İnce Oluşu
Rektum mukozası, vajinanınkine göre oldukça incedir. Vajina, çok katlı yassı epitelle
örtülü iken, rektum mukozası tek katlı prizmatik epitelle örtülüdür (6, 7). Yapılan bir
çalışmada, vajina epitelinin kalınlığı ortalama 215.5 μm; rektum epitelinin kalınlığı ise
ortalama 24.6 μm olarak bulunmuştur (8). Bu histolojik özellik nedeniyle, cinsel ilişki
sırasında rektum mukozası hasara uğramaya karşı daha yatkındır (9-12). Mukozal hasar, 2
önemli tıbbi risk oluşturur: enfeksiyon ve kanser. Rektal mukozanın sadece bir hücre
tabakası kalınlığında olması, olası enfeksiyon etkenlerinin anal ilişki sırasında travmatize olan
mukozal bariyeri aşarak daha alt tabakalara geçmesini ve yayılmasını kolaylaştırır (13-18).
Ayrıca, uzun bir süreç boyunca, sıkça anal ilişkiye girilmesi ve buna bağlı olarak mukozanın
tekrar tekrar travmatize olması, anal kanser gelişimini tetikleyebilir (19). Nitekim yapılan
çalışmalar, anal mukozanın uzun süreli irritasyonunun ve tekrarlayan epitelyal rejenerasyonun
anal kanser riskiyle ilişkili olduğunu göstermiştir (20).
2) Lubrikasyonun (Kayganlaştırma) Olmaması
Vajinadaki kan akımı, istirahat durumunda nispeten düşük seviyelerdedir. Cinsel
uyarılmayla birlikte vajinal kan akımı giderek artar ve bu durum “transudasyon” adı verilen
süreçle birlikte vajinanın yüzeyinde lubrikant (kayganlaştırıcı) bir sıvının ortaya çıkmasına
neden olur. Oluşan vajinal kayganlık, penis girişini ve seksüel hareketleri kolaylaştırarak,
rahat bir cinsel ilişkinin kurulabilmesini sağlar. Ayrıca parasempatik sinyaller ile uyarılan
Bartholin bezlerinin de, mukus salgılayarak cinsel ilişki sürecinde vajinal kayganlığa bir
miktar katkı sağladığı düşünülmektedir. Sonuç olarak vajina, cinsel birleşme sırasında
kendiliğinden kayganlaşabilmektedir (21, 22). Oysa rektumun böyle bir özelliği yoktur ve
cinsel birleşme sırasında anorektal zarların yeterli lubrikasyon sağlayamamasından dolayı,
anal ilişkide vajinal ilişkiye göre mukozal hasar gelişme eğilimi çok daha fazla olmaktadır.
Mukozal hasar ise, yukarıda da ifade edildiği gibi, cinsel yolla bulaşan enfeksiyonların ve anal
kanserin ortaya çıkma riskini artırmaktadır.
3) Bağışıklık Sisteminin Baskılanması
İnsan menisi, enfeksiyöz ajanlara bağlı olmaksızın, iki değişik şekilde bağışıklık
sisteminin baskılanmasına yol açabilir: Bunlardan birisi, ihtiva ettiği immunsupresif
moleküller aracılığıyla direkt olarak immuniteyi baskılamasıdır. Menide bulunan bu
maddeler, sperm antijenlerine karşı kadın vücudunun immünolojik tepki vermesini önleyerek,
spermlerin yumurtayı dölleme şansını artırmaktadır (23-25). İkinci bir yol ise, menideki
antijenleri hedef alan immun cevabın (allojenik immunizasyon), yapısal benzerlik nedeniyle
çapraz reaksiyona girerek vücudun kendi savunma sistemine doğru yönelmesidir
(lenfositotoksik otoimmunite) (26-29). Her ne kadar paradoksal gibi gözükse de, yapılan
bilimsel çalışmalar, her iki yolla da meninin immunsupresyona neden olabileceğini ortaya
koymuştur. Vajinal ilişkiyle mukayese edildiğinde, meni maruziyetine bağlı immunsupresyon,
anal ilişkide çok daha belirgin olmaktadır (5, 30). Bunun muhtemelen en önemli sebebi, rektal
epitelin oldukça ince olmasından dolayı, meni komponentlerinin damarsal yapılara ve
savunma hücrelerine daha kolay ulaşabilmesidir (25, 31, 32).
Bununla birlikte, farklı yönde bulgulara ulaşılan ve farklı görüşler ileri sürülen
birtakım yayınlar da vardır. Örneğin, Handzel ve ekibi (33), anal ilişkiye giren kişilerde T
lenfosit değerlerinin etkilenmediğini bulmuşlardır. Chacho ve ekibi (34), anal ilişki ile sperm
antikorlarının gelişimi arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki tespit edememişlerdir.
Wiley ve ekibi (35) ise, HIV ile enfekte kişilerde, anal ilişki yoluyla rektumun meniye maruz
kalmasının, CD4 hücre kaybını artırdığını ve hastalığın seyrini kötüleştirdiğini tespit etmiş;
ancak bu durumun, anal ilişkiyle bulaşan başka enfeksiyöz ajanlara bağlı olabileceğini öne
sürmüşlerdir.
Sonuç olarak, bağışıklık sisteminin baskılanması, anal ilişki ile cinsel yolla bulaşan
hastalıklar ve anal kanser arasındaki bağlantıdan sorumlu faktörlerden biri olabilir. Ancak bu
konuda daha ileri araştırmalara ihtiyaç vardır.
4) Cinsel Yolla Bulaşan Enfeksiyonlar
Rektal mukozanın travmatik hasara karşı daha yatkın olması ve muhtemelen meniye
rektal maruziyetin oluşturduğu immunsupresif etkilerden dolayı, anal ilişki, başta HIV
enfeksiyonu olmak üzere, cinsel yolla bulaşan enfeksiyonlar için ciddi bir risk taşımaktadır
(36-45). Yapılan laboratuvar çalışmaları, vajinal dokunun HIV enfeksiyonuna karşı rektal
dokudan önemli ölçüde daha dirençli olduğunu göstermiştir (46-49). Öyle ki, anal ilişki
esnasında HIV geçiş riski, vajinal ilişkiye göre neredeyse 20 kat daha yüksek olmaktadır (50-
53).
5) Anal Kanser
Anal ilişkinin, anal kanser riskini artırdığını gösteren sayısız bilimsel çalışma vardır
(19, 37, 54-66). Anal ilişki ve anal kanser arasındaki bu sıkı bağlantıda suçlanan başlıca faktör
HPV enfeksiyonu olsa da; bazı bilimsel çalışmalar, anal ilişkinin HPV enfeksiyonundan
bağımsız olarak da kanser gelişimini tetikleyebileceğini göstermiştir (19, 67). Bu durum, anal
ilişkinin yol açtığı iki önemli problemle bağlantılı olabilir: bağışıklık sisteminin
baskılanması ve kronik mukozal travma. Şöyle ki; organ nakilleri gibi, bağışıklık
sisteminin baskılandığı durumlarda, anal kanser riski önemli oranda artmaktadır (62, 63, 68)
ve yapılan bilimsel çalışmalar, anal ilişkinin oraganizma üzerinde belirgin bir immunsupresif
etki gösterebileceğini ortaya koymuştur (69-76). Ayrıca, rektum epitelinin ince oluşu ve
lubrikasyonun yetersizliği nedeniyle, anal ilişki sırasında mukozal hasar ihtimali oldukça
yüksektir ve tekrarlayıcı epitelyal rejenerasyonun anal kanser riskiyle ilişkili olduğu
bilinmektedir (20).
6) İnfertilite
Vajina, çok katlı yassı epitelle örtülüdür. Bu kalın tabaka, meni muhtevasının damarsal
yapılara ulaşmasının önünde bir bariyer oluşturarak, özellikle sperm hücrelerine karşı bir
immun cevabın gelişmesini önlemeye katkıda bulunur. Rektum epiteli ise tek bir hücre
tabakası kalınlığındadır ve bu nedenle anal ilişki, spermlere karşı antikor gelişmesi açısından
teorik olarak daha yüksek bir risk taşımaktadır. Rektumun meniye maruziyeti sonucu
oluşacak bu sperm antikorlarının, infertiliteye (kısırlık) yol açabileceği ifade edilmektedir (25,
77). Ancak bu teorik varsayımlara ve hatta bazı deneysel (78) ve gözlemsel (79) bulgulara
karşın, anal ilişki ile sperm antikorlarının gelişimi arasında önemli bir bağlantı olmadığını
gösteren çalışmalar da vardır (34, 80). Bu nedenle, nihai bir hükme varabilmek için mevcut
çalışmaların yeterli olmadığını söyleyebiliriz.
7) Rektal Dışkı
Teorik olarak, rektumda dışkı bulunmaz/depolanmaz. Rektum, dışkı için sadece bir
geçiş yoludur. Kitle hareketiyle sigmoid kolondaki dışkının rektuma girmesi, dışkılama
(defekasyon) hissi uyandırır. Bu takdirde, yerine göre dışkılama olayı başlatılabilir ya da
şartlar müsait değilse geciktirilebilir. Dışkılamanın ertelenmesi halinde, rektuma gelen feçes
tekrar sigmoid kolona döner; dışkılama olayında ise, anüsten dışarı atılır. Ancak bu süreçte
rektumda bir miktar dışkı parçacığı kalabilmektedir. Nitekim, hekimler tarafından rektal tuşe
ile dışkı muayenesi yapılabilmektedir. Yani anüsten sonra parmak mesafesinde dışkı
kalıntısına rastlanması mutat bir durumdur. Bu nedenle anal ilişki sırasında penis başı, dışkı
partikülleriyle kirlenebilir ve dışkıda bulunan çeşitli mikroorganizmalar tarafından kontamine
hale gelebilir.
Anal ilişki ile penise bulaşan mikroorganizmalar, erkeklerde idrar yolu enfeksiyonu
vakalarına yol açabildiği gibi (81-85); daha sonra penil-vajinal ilişki ile kadın genito-üriner
sistemine de ulaşabilmektedir (82, 86-89) ve hatta annenin anal ilişki hikayesi, yenidoğan
bebeklerde E.coli bakterisinin kolonizasyonunda belirlenen en önemli risk faktörü olarak
karşımıza çıkmaktadır (90).
Şekil 2. Anal ilişkinin rektal dışkıya bağlı oluşturduğu riskler.
8) Anal Sfinkter Hasarı
Vücuttaki delik veya geçitlerin etrafını saran ve kasılarak bu yapıların kapanmasını
sağlayan kaslara “sfinkter” adı verilir. Anüsün çevresinde bulunan “anal sfinkter” kasları da,
kontrollü bir dışkılama faaliyetini mümkün kılmak için, anüsü kapalı halde tutmaktadır. Bu
kasların herhangi bir sebeple hasara uğraması, dışkılama kontrolünün bozulmasına ve istemsiz
olarak dışkı veya gaz kaçışına sebep olabilir (fekal inkontinans).
Dışkılama sırasında, bir taraftan kalın bağırsak duvarındaki kasların kasılması ile dışkı
ileriye doğru itilmekte, diğer taraftan iç sfinkter kasları refleks olarak gevşeyerek dışkının
çıkacağı deliği açmaktadır (91). Anal ilişki sırasında ise bu refleks gevşeme mekanizması tam
olarak çalışmayacaktır (92). Hatta tam aksine, seksüel uyarılma sırasında anal sfinkterlerin,
muhtemelen cinsel ilişki sırasında dışkı veya gaz kaçışını önlemek için refleks olarak
kasıldığını gösteren araştırmalar vardır (93-95). Yeterince gevşeyememiş olan kasılı haldeki
sfinkter dokusu, anal ilişki sırasında gerçekleşen zorlayıcı cinsel hareketlere bağlı olarak
değişik derecelerde travmatize olabilir (96-98).
Miles ve ekibi (97) homoseksüel erkekler üzerinde yaptıkları çalışmada, anal ilişkiye
giren bireylerde, aynı yaş grubundaki normal kişilere göre, fekal inkontinans (dışkı tutamama)
şikayetinin önemli ölçüde daha sık görüldüğünü; anal istirahat basınç profilinin değiştiğini ve
maksimum anal istirahat basıncının azaldığını belirlemişler ve anal seksin, anal kanaldaki
istirahat basıncının azalması ve anal inkontinans riskinin artmasıyla ilişkili olduğu sonucuna
varmışlardır. Bu çalışmada, anal ilişki yaşanan toplam partner sayısı ile maksimum anal
istirahat basıncı arasında negatif bir korelasyon olduğu tespit edilmiştir. Bu durum, istirahat
basıncındaki azalmanın anal ilişkiye bağlı olarak kümülatif tarzda geliştiğini göstermektedir.
Ayrıca, maksimum istirahat basıncı ile maksimum sıkma basıncı, inkontinansı olan kişilerde
daha düşük bulunmuştur. Bu bulgu da, inkontinans şikayetinin, söz konusu basınç
azalmalarıyla bağlantılı olabileceğine işaret etmektedir. Miles ve ekibi, anal ilişkiye bağlı
olarak iç anal sfinkterin travmatize olmasının, anal istirahat basıncındaki azalmadan sorumlu
olabileceğini öne sürmüştür. Nitekim, dış anal sfinkter bir şekilde paralize olsa dahi, dinlenme
basıncının bundan çok fazla etkilenmediği ve bu nedenle anal kanal istirahat basıncının
önemli bir kısmından iç anal sfinkterin sorumlu olduğu bilinmektedir (99). Chun ve ekibi
(100) ise, anal kanal istirahat basıncını, anal ilişkiye giren homoseksüel erkeklerde önemli
ölçüde daha düşük tespit etmelerine rağmen; iç veya dış anal sfinkterin yapısında herhangi bir
harabiyet bulgusuna rastlamamışlardır. Bununla birlikte, her ne kadar farklılığın istatistiksel
olarak anlamlı olmadığını bulmuş olsalar da, anal ilişkiye giren erkeklerin daha ince anal
sfinkterlere sahip olma eğiliminde olduklarını ifade etmişlerdir. Dikkat çekici bir diğer husus,
Chun ve ekibinin çalışmaya dahil ettiği kişilerin fekal inkontinans şikayetlerinin olmayışıdır.
Bu durum, Miles ve ekibi ile Chun ve ekibi tarafından gerçekleştirilen çalışmaların sonuçları
arasında gözlenen farklılığın, seçilen hasta grubuyla ilgili olabileceğini düşündürmektedir.
Öyle anlaşılıyor ki, anal ilişki sırasında özellikle iç anal sfinkterin yeterince
gevşeyememesi, zorlayıcı hareketlerin nitelik ve niceliğine bağlı olarak, değişik derecelerde
bir travmatik etki meydana getirmektedir. Bu etki, herhangi bir şikayete neden olmayacak
şekilde, sfinkter yapısında kalıcı bir hasar oluşturmayabileceği gibi (100); fekal inkontinansa
kadar ilerleyen ciddi yapısal sorunlara da yol açabilmektedir (97). Fekal inkontinans, genel
olabilir veya belli bazı şartlar altında ortaya çıkabilir. Örneğin, dış anal sfinkter EMG’leri
normal olduğu halde, iç anal sfinkter EMG’lerinde daha düşük aktivite saptanan bazı
hastaların, normalde dışkı ve gaz kontrolünü sağlayabildikleri halde, cinsel birleşme anında
gaz kaçırdıkları rapor edilmiştir (101). Bu durum, risk gruplarında daha ayrıntılı bir
sorgulamanın yapılması gerektiğini göstermektedir.
Şekil 3. Anal ilişkiye bağlı olarak, anal istirahat basıncında görülen azalma (97).
9) Meninin Biyokimyasal Özellikleri
Meni, oldukça kompleks bir kimyasal karışımdır. Özellikle son 30 yılda yapılan
bilimsel araştırmalar, meniyi oluşturan bileşenler hakkındaki bilgilerimizi bir hayli
genişletmiştir. Ancak vajina veya rektumun bu moleküllere maruziyetinin, hangi lokal ve
sistemik etkilere yol açtığı konusunda hala çok sınırlı bir bilgi dağarcığına sahibiz. Menide
bulunan bazı önemli biyokimyasal moleküller şunlardır: LH, FSH, prolaktin, vazopressin,
oksitosin, TRH, serotonin, melatonin, katekolaminler, endorfinler, testosteron ve türevleri,
östrojenler, kortizol, prostaglandinler, kalsitonin, HCG, plasental proteinler ve relaksin (102).
Vajinaya dökülen menide bulunan testosteron, LH ve oksitosin gibi bazı hormonlar ile
prostaglandinler gibi başka birtakım kimyasalların, kadınlar için psikolojik faydalar sağladığı;
ancak söz konusu maddelerin sindirim kanalı yoluyla (örneğin, anal ilişki) aynı etkiyi
oluşturamadığı ifade edilmektedir (5, 103). Gerçekten de, tıbbi literatüre baktığımızda, penil-
vajinal ilişkinin, psikolojik açıdan en sağlıklı cinsel ilişki şekli olduğunu; buna karşın anal
ilişkinin ruh sağlığını olumsuz yönde etkileyebildiğini görmekteyiz (5). Örneğin, anal ilişki ile
olgunlaşmamış psikolojik defans mekanizmalarının kullanımı (104, 105), blumia (106) ve
posttravmatik stres bozukluğu (107) gibi birtakım psikolojik sorunların bağlantılı olabileceği
rapor edilmektedir. Meniyi oluşturan biyokimyasal moleküller ve bunların vajinal veya rektal
yolla kadın vücudu üzerinde oluşturduğu lokal ve sistemik etkiler hakkında yapılacak olan
araştırmalar, vajinal ilişkinin yararları ve anal ilişkinin yol açtığı riskler konusundaki mevcut
bilgilerimizi, gelecekte çok ileri bir noktaya taşıyabilir.
10) Vajina ile Beyin Arasındaki Transit Yol : Vagus
Vajina yoluyla ortaya çıkan cinsel uyarıları, diğer cinsel aktivitelerdekinden farklı
kılan önemli bir unsur, vagus siniridir. Klitoris (bızır) duyusu pudental sinir aracılığıyla
taşınır. Pudental sinir, aynı zamanda, genital bölge derisinin ve anal kanalın da duyusunu
toplar. Pelvik ve hipogastrik sinirler ise, rahim, rahim boynu ve vajina da dahil olmak üzere,
kadın üreme sisteminin çok büyük bir kısmından duyusal uyarılar alır. Pudental, pelvik ve
hipogastrik sinirlerden gelen bu duyusal sinyaller, öncelikle omuriliğe iletilir. Ancak deneysel
çalışmalar ve klinik gözlemler, omurilikle ilgisi olmayan vagus sinirinin de üreme
organlarından duyusal bilgi taşıdığını ortaya koymuş ve toraks düzeyinde tam omurilik hasarı
olan kadınlarda bile, vajinal uyarıların orgazma yol açabildiği gösterilmiştir (108-110).
Şekil 4. Vagus siniri yoluyla vajinal duyunun direkt olarak beyne iletilmesi.
Vajina ve beyin arasında vagus siniri aracılığıyla kurulan bu direkt bağlantı, vajinal
ilişkinin beyin dokusunda, diğer cinsel ilişki şekillerinden daha farklı birtakım biyokimyasal
etkiler ortaya çıkarmasına yol açmaktadır. Bu durum, tüm vücudu etkileyen çeşitli fizyolojik
değişimleri de tetiklemektedir.
Sağlıklı bireylerde kalp atışları arasındaki sürenin, farklı durumlar karşısında sabit
kalmaması ve periyodik değişiklikler gösterebilmesi yeteneğine “kalp hızı değişkenliği
(KHD)” adı verilir. Vücuttaki sempatik-parasempatik denge hakkında bilgi veren ve hem
fizyolojik hem de psikolojik sağlığın bir belirteci olarak kabul edilen KHD’nin, çeşitli
hastalıklarda azaldığı bilinmektedir. Yapılan çalışmalar, daha fazla penil-vajinal ilişkinin,
daha iyi KHD ile bağlantılı olduğunu göstermiş; diğer cinsel ilişki şekillerinde ise bu bağlantı
tespit edilememiştir (111, 112). Stres oluşturan durumlara karşı kan basıncı cevabının (kan
basıncı reaktivitesi) yüksek oluşu da, birçok hastalık için bir risk faktörü olarak
görülmektedir. Brody tarafından yapılan bir çalışmada, penil-vajinal ilişki sıklığının, daha
düşük kan basıncı reaktivitesiyle bağlantılı olduğu bulunmuştur (113). Penil-vajinal ilişki ile
daha büyük KHD ve daha düşük kan basıncı reaktivitesi arasındaki bu bağlantının, vajinayı
doğrudan beyne bağlayan vagus sinirinin aktivitesiyle ilgili olabileceği düşünülmektedir (5).
Sonuç
Rektum ve anal kanalın anatomik ve histolojik özellikleri, dışkılama fonksiyonunu
yerine getirecek şekilde yaratılmıştır. Bu yapıların cinsel ilişki amacıyla kullanılması, önemli
tıbbi riskler taşımaktadır. Dolayısıyla, anal ilişkinin seksüel repertuvarın bir parçası olmaktan
çıkarılması, sadece İslami açıdan değil, aynı zamanda sağlık açısından da bir gerekliliktir.
Kaynaklar
(1) Ebu Davud, Nikah, 2164; Hakim, Müstedrek, 2/279; Taberi, Camiu’l-Beyan, 2/234; Suyuti, Lubabu’n-
Nukul, I, 57-58.
(2) Buhari, Tefsir, 4528; Müslim, Nikah, 1435; Tirmizi, Tefsir, 2978; Ebu Davud, Nikah, 2164; İbn Mace,
Nikah, 29; Darimi, Vudu, 114; Taberi, Camiu’l-Beyan, 2/232.
(3) Tirmizi, Taharet, 102; İbn Mace, Taharet, 122; Ebu Davud, Nikah, 45; Ahmed b. Hanbel, 2/444.
(4) Stulhofer A, Ajdukovic D. Should we take anodyspareunia seriously? A descriptive analysis of pain during
receptive anal intercourse in young heterosexual women. J Sex Marital Ther. 2011; 37:346-358.
(5) Brody S. The relative health benefits of different sexual activities. J Sex Med. 2010; 7:1336-1361.
(6) Patton DL, Thwin SS, Meier A, Hooton TM, Stapleton AE, Eschenbach DA. Epithelial cell layer thickness
and immune cell populations in the normal human vagina at different stages of the menstrual cycle. Am J Obstet
Gynecol. 2000; 183:967-973.
(7) Tanaka E, Noguchi T, Nagai K, Akashi Y, Kawahara K, Shimada T. Morphology of the epithelium of the
lower rectum and the anal canal in the adult human. Med Mol Morphol. 2012; 45:72-79.
(8) Hussain LA, Lehner T. Comparative investigation of Langerhans' cells and potential receptors for HIV in
oral, genitourinary and rectal epithelia. Immunology. 1995; 85:475-484.
(9) Owen WF Jr. Sexually transmitted diseases and traumatic problems in homosexual men. Ann Intern Med.
1980; 92:805-808.
(10) McMillan A, Lee FD. Sigmoidoscopic and microscopic appearance of the rectal mucosa in homosexual
men. Gut. 1981; 22:1035-1041.
(11) Reiner NE, Judson FN, Bond WW, Francis DP, Petersen NJ. Asymptomatic rectal mucosal lesions and
hepatitis B surface antigen at sites of sexual contact in homosexual men with persistent hepatitis B virus
infection. Ann Intern Med. 1982; 96:170-173.
(12) Zink T, Fargo JD, Baker RB, Buschur C, Fisher BS, Sommers MS. Comparison of methods for identifying
ano-genital injury after consensual intercourse. J Emerg Med. 2010; 39:113-118.
(13) Voeller B. AIDS and heterosexual anal intercourse. Arch Sex Behav. 1991; 20:233-276.
(14) Stark K, Doering CD, Bienzle U, et al. Risk and clearance of GB virus C/hepatitis G virus infection in
homosexual men: A longitudinal study. J Med Virol. 1999; 59:303-306.
(15) Halfon P, Riflet H, Renou C, Quentin Y, Cacoub P. Molecular evidence of male-to-female sexual
transmission of hepatitis C virus after vaginal and anal intercourse. J Clin Microbiol. 2001; 39:1204-1206.
(16) Eke N. Urological complications of coitus. BJU Int. 2002; 89:273-277.
(17) Moxoto I, Boa-Sorte N, Nunes C, et al. Sociodemographic, epidemiological and behavioral profile of
women infected with HTLV-1 in Salvador, Bahia, an endemic area for HTLV. Rev Soc Bras Med Trop. 2007;
40:37-41.
(18) Jenness SM, Begier EM, Neaigus A, Murrill CS, Wendel T, Hagan H. Unprotected anal intercourse and
sexually transmitted diseases in high-risk heterosexual women. Am J Public Health. 2011; 101:745-750.
(19) Holly E, Ralston M, Darragh T, Greenblatt R, Jay N, Palefsky J. Prevalence and risk factors for anal
squamous intrepithelial lesions in women. J Natl Cancer Inst 2001; 93:843-849.
(20) Holly EA, Whittemore AS, Aston DA, Ahn DK, Nickoloff BJ, Kristiansen JJ. Anal cancer incidence:
genital warts, anal fissure or fistula, hemorrhoids, and smoking. J Natl Cancer Inst. 1989; 81:1726-1731.
(21) Levin RJ. VIP, vagina, clitoral and periurethral glans--an update on human female genital arousal. Exp Clin
Endocrinol. 1991; 98:61-69.
(22) Guyton AC, Hall JE. Medical Physiology. Çev. Ed: Çavuşoğlu H. Tıbbi Fizyoloji. İstanbul: Nobel Tıp
Kitabevleri, 10. Baskı (2001): 941.
(23) Skibinski G, Kelly RW, Harkiss D, James K. Immunosuppression by human seminal plasma--extracellular
organelles (prostasomes) modulate activity of phagocytic cells. Am J Reprod Immunol. 1992; 28:97-103.
(24) Kelly RW. Immunosuppressive mechanisms in semen: implications for contraception. Hum Reprod. 1995;
10:1686-1693.
(25) Mestecky J, Lamm M, Strober W, Bienenstock J, McGhee J, Mayer L. Mucosal Immunology. Academic
Press. 2005.
(26) Mavligit GM, Talpaz M, Hsia FT, et al. Chronic immune stimulation by sperm alloantigens. Support for the
hypothesis that spermatozoa induce immune dysregulation in homosexual males. JAMA. 1984; 251:237-241.
(27) Kramer A, Wiktor SZ, Fuchs D, et al. Neopterin: a predictive marker of acquired immune deficiency
syndrome in human immunodeficiency virus infection. J Acquir Immune Defic Syndr. 1989; 2:291-296.
(28) Ratnam KV. Effect of sexual practices on T cell subsets and delayed hypersensitivity in transsexuals and
female sex workers. Int J STD AIDS. 1994; 5:257-261.
(29) Root-Bernstein RS, DeWitt SH. Semen alloantigens and lymphocytotoxic antibodies in AIDS and ICL.
Genetica. 1995; 95:133-156.
(30) Peters B, Whittall T, Babaahmady K, Gray K, Vaughan R, Lehner T. Effect of heterosexual intercourse on
mucosal alloimmunisation and resistance to HIV-1 infection. Lancet. 2004; 363:518–524.
(31) Shearer GM, Rabson AS. Semen and AIDS. Nature. 1984; 308:230.
(32) Wolff H, Schill WB. Antisperm antibodies in infertile and homosexual men: relationship to serologic and
clinical findings. Fertil Steril. 1985; 44:673-677.
(33) Archibald CP, Schechter MT, Craib KJ, et al. Risk factors for Kaposi's sarcoma in the Vancouver
Lymphadenopathy-AIDS Study. J Acquir Immune Defic Syndr. 1990; 3 Suppl 1:18-23.
(34) Chacho KJ, Hage CW, Shulman S. The relationship between female sexual practices and the development
of antisperm antibodies. Fertil Steril. 1991; 56:461-464.
(35) Wiley DJ, Visscher BR, Grosser S, et al. Evidence that anoreceptive intercourse with ejaculate exposure is
associated with rapid CD4 cell loss. AIDS. 2000; 14:707-715.
(36) Padian N, Marquis L, Francis D, et al. Male-to-female transmission of human immunodeficiency virus.
JAMA 1987; 258:788-790.
(37) Daling J, Weiss N, Hislop TG, et al. Sexual practices, sexually transmitted diseases, and the incidence of
anal cancer. N Engl J Med 1987; 317:973-977.
(38) Seidlin M, Vogler M, Lee E, Lee Y, Dubin N. Heterosexual transmission of HIV in a cohort of couples in
New York City. AIDS 1993; 7:1247-1254.
(39) Halperin D. Heterosexual anal intercourse: prevalence, cultural factors, and HIV infection and other health
risks, part I. AIDS Patient Care STDs 1999; 13:717-730.
(40) Pauk J, Huang ML, Brodie SJ, Wald A, Koelle DM, Schacker T. Mucosal shedding of human herpesvirus 8
in men. New England Journal of Medicine. 2000; 343:1369–1377.
(41) Varghese B, Maher J, Peterman T, Branson B, Steketee R. Reducing the risk of sexual HIV transmission:
quantifying the per-act risk for HIV on the basis of choice of partner, sex act, and condom use. Sex Transm Dis.
2002; 29:38-43.
(42) Bogart L, Kral A, Scott A, et al. Sexual risk among injection drug users recruited from syringe exchange
programs in California. Sex Transm Dis. 2005; 32:27-34.
(43) Huan XP, Yin YP, Fu GF, Jiang N, Zhang QQ, Zhang XN. High prevalence of sexually transmitted diseases
among men who have sex with men in Jiangsu Province, China. Journal of the American Academy of Child and
Adolescent Psychiatry. 2006; 33:118–123.
(44) Lane T. Heterosexual anal intercourse increases risk of HIV infection among young South African men.
AIDS 2006; 20:123-125.
(45) Poynten IM, Jin F, Templeton DJ, et al. Prevalence, incidence, and risk factors for human papillomavirus 16
seropositivity in Australian homosexual men. Sex Transm Dis. 2012; 39:726-732.
(46) Yahi N, Baghdiguian S, Bolmont C, Fantini J. Replication and apical budding of HIV-1 in mucous-
secreting colonic epithelial cells. J Acquir Immune Defic Syndr. 1992; 5:993-1000.
(47) Greenhead P, Hayes P, Watts PS, Laing KG, Griffin GE, Shattock RJ. Parameters of human
immunodeficiency virus infection of human cervical tissue and inhibition by vaginal virucides. J Virol. 2000;
74:5577-5586.
(48) Dezzutti CS, Guenthner PC, Cummins JE Jr, et al. Cervical and prostate primary epithelial cells are not
productively infected but sequester human immunodeficiency virus type 1. J Infect Dis. 2001; 183:1204-1213.
(49) Bouschbacher M, Bomsel M, Verronese E, et al. Early events in HIV transmission through a human
reconstructed vaginal mucosa. AIDS. 2008; 22:1257-1266.
(50) Levy JA. The transmission of AIDS: the case of the infected cell. JAMA. 1988; 259:3037-3038.
(51) Belec L, Dupre T, Prazuck T, et al. Cervicovaginal overproduction of specific IgG to human
immunodeficiency virus (HIV) contrasts with normal or impaired IgA local response in HIV infection. J Infect
Dis. 1995; 172:691-697.
(52) Powers KA, Poole C, Pettifor AE, Cohen MS. Rethinking the heterosexual infectivity of HIV-1: a
systematic review and meta-analysis. Lancet Infect Dis. 2008; 8:553-563.
(53) Baggaley RF, Dimitrov D, Owen BN, et al. Heterosexual anal intercourse: a neglected risk factor for HIV?
Am J Reprod Immunol. 2013; 69:95-105.
(54) Fenger C. Anal neoplasia and its precursors: facts and controversies. Semin Diagn Pathol. 1991; 8:190-201.
(55) Aparicio-Duque R, Mittal KR, Chan W, Schinella R. Cloacogenic carcinoma of the anal canal and
associated viral lesions. An in situ hybridization study for human papilloma virus. Cancer. 1991; 68:2422-2425.
(56) Tarazi R, Nelson RL. Anal adenocarcinoma: a comprehensive review. Semin Surg Oncol. 1994; 10:235-
240.
(57) Deans GT, McAleer JJ, Spence RA. Malignant anal tumours. Br J Surg. 1994; 81:500-508.
(58) Ablin RJ, Stein-Werblowsky R. Sexual behaviour and increased anal cancer. Immunol Cell Biol. 1997;
75:181-183.
(59) Frisch M, Glimelius B, van den Brule A, et al. Sexually transmitted infection as a cause of anal cancer. N
Engl J Med 1997; 337:1350-1358.
(60) Moscicki AB, Hills NK, Shiboski S, et al. Risk factors for abnormal anal cytology in young heterosexual
women. Cancer Epidemiol Biomarkers Prev. 1999; 8:173-178.
(61) Tseng HF, Morgenstern H, Mack TM, Peters RK. Risk factors for anal cancer: results of a population-based
case--control study. Cancer Causes Control. 2003; 14:837-846.
(62) Daling JR, Madeleine MM, Johnson LG, et al. Human papillomavirus, smoking, and sexual practices in the
etiology of anal cancer. Cancer. 2004; 101:270–280.
(63) Uronis HE, Bendell JC. Anal cancer: an overview. Oncologist. 2007; 12:524-534.
(64) Health Quality Ontario. Anal dysplasia screening: an evidence-based analysis. Ont Health Technol Assess
Ser. 2007; 7:1-43.
(65) Hessol NA, Holly EA, Efird JT, et al. Anal intraepithelial neoplasia in a multisite study of HIV-infected and
high-risk HIV-uninfected women. AIDS. 2009; 23:59-70.
(66) Heywood W, Smith AM. Anal sex practices in heterosexual and male homosexual populations: a review of
population-based data. Sex Health. 2012; 9:517-526.
(67) Law CL, Thompson CH, Rose BR, Cossart YE. Anal intercourse: a risk factor for anal papillomavirus
infection in women? Genitourin Med. 1991; 67:464-468.
(68) Patel HS, Silver AR, Northover JM. Anal cancer in renal transplant patients. Int J Colorectal Dis. 2007;
22:1-5.
(69) Richards JM, Bedford JM, Witkin SS. Rectal insemination modifies immune responses in rabbits. Science.
1984; 224:390-392.
(70) Goedert JJ, Biggar RJ, Winn DM, et al. Decreased helper T lymphocytes in homosexual men. II. Sexual
practices. Am J Epidemiol. 1985; 121:637-644.
(71) Ratnam KV, Wong TW, Lee J, Kamarrudin A, Sng EH, Ong YW. Effect of ano-receptive homosexual
practice on T lymphocytes and delayed hypersensitivity in transsexuals. Aust N Z J Med. 1986; 16:757-760.
(72) Kuno S, Ueno R, Hayaishi O. Prostaglandin E2 administered via anus causes immunosuppression in male
but not female rats: a possible pathogenesis of acquired immune deficiency syndrome in homosexual males. Proc
Natl Acad Sci USA. 1986; 83:2682-2683.
(73) Pifer LL, Wang YF, Chiang TM, Ahokas R, Woods DR, Joyner RE. Borderline immunodeficiency in male
homosexuals: is life-style contributory? South Med J. 1987; 80:687-691, 697.
(74) Alexander NJ, Tarter TH, Fulgham DL, Ducsay CA, Novy MJ. Rectal infusion of semen results in transient
elevation of blood prostaglandins. Am J Reprod Immunol Microbiol. 1987; 15:47-51.
(75) Dostal J, Veselsky L, Drahorad J, Jonakova V. Immunosuppressive effect induced by intraperitoneal and
rectal administration of boar seminal immunosuppressive factor. Biol Reprod. 1995; 52:1209-1214.
(76) Veselsky L, Dostal J, Zelezna B. Effect of boar seminal immunosuppressive component on humoral
immune response in mice. Am J Reprod Immunol. 1997; 38:106-113.
(77) Centola GM, Ginsburg KA. Evaluation and Treatment of the Infertile Male. Cambridge University Press.
2004.
(78) Allardyce RA. Effect of ingested sperm on fecundity in the rat. J Exp Med. 1984; 159:1548–1553.
(79) Mulhall BP, Fieldhouse S, Clark S, et al. Anti-sperm antibodies in homosexual men: prevalence and
correlation with sexual behaviour. Genitourin Med. 1990; 66:5-7.
(80) Yazdi RS, Akbari Sene A, et al. The correlation between sexual practices and the development of antisperm
antibodies. Int J Fertil Steril. 2009; 2:189-192.
(81) Barnes RC, Daifuku R, Roddy RE, Stamm WE. Urinary-tract infection in sexually active homosexual men.
Lancet. 1986; 1:171-173.
(82) Coull N, Mastoroudes H, Popert R, O'Brien TS. Redefining urological history taking - anal intercourse as
the cause of unexplained symptoms in heterosexuals. Ann R Coll Surg Engl. 2008; 90:403-405.
(83) Ashby J, Smith A. A case of sexual transmission of Escherichia coli leading to urine infections in a male
homosexual couple? Int J STD AIDS. 2010; 21:660-661.
(84) Abdolrasouli A, de Vries HJ, Hemmati Y, Roushan A, Hart J, Waugh MA. Sexually transmitted penile
amoebiasis in Iran: a case series. Sex Transm Infect. 2012; 88:585-588.
(85) Novo-Veleiro I, Hernandez-Cabrera M, Canas-Hernandez F, et al. Paucisymptomatic infectious prostatitis
as a cause of fever without an apparent origin. A series of 19 patients. Eur J Clin Microbiol Infect Dis. 2013;
32:263-268.
(86) Cohall AT, Warren A. Persistent vaginal discharge in a sexually active adolescent female. J Adolesc Health.
1991; 12:58-59.
(87) Harrington RD, Hooton TM. Urinary tract infection risk factors and gender. J Gend Specif Med. 2000; 3:27-
34.
(88) Sharma AK, Ranjan R, Mehta G. Prevalence and determinants of reproductive tract infections among
women. J Commun Dis. 2004; 36:93-99.
(89) Cherpes TL, Hillier SL, Meyn LA, Busch JL, Krohn MA. A delicate balance: risk factors for acquisition of
bacterial vaginosis include sexual activity, absence of hydrogen peroxide-producing lactobacilli, black race, and
positive herpes simplex virus type 2 serology. Sex Transm Dis. 2008; 35:78-83.
(90) Tameliene R, Barcaite E, Stoniene D, et al. Escherichia coli colonization in neonates: prevalence, perinatal
transmission, antimicrobial susceptibility, and risk factors. Medicina (Kaunas). 2012; 48:71-76.
(91) Read NW, Timms JM. Defecation and the pathophysiology of constipation. Clin Gastroenterol. 1986;
15:937-965.
(92) Agnew J. Some anatomical and physiological aspects of anal sexual practices. J Homosex. 1985; 12:75-96.
(93) Shafik A. Pelvic floor muscles and sphincters during erection and ejaculation. Arch Androl. 1997; 39:71-78.
(94) Shafik A, Shafik I, El-Sibai O. Effect of vaginal distension on anorectal function: identification of the
vagino-anorectal reflex. Acta Obstet Gynecol Scand. 2005; 84:225-229.
(95) Shafik A, Shafik I, Shafik AA, El Sibai O. The cavernoso-anal reflex: response of the anal sphincters to
cavernosus muscles' stimulation. Asian J Androl. 2006; 8:331-336.
(96) Owen WF Jr. Medical problems of the homosexual adolescent. J Adolesc Health Care. 1985; 6:278-285.
(97) Miles AJ, Allen-Mersh TG, Wastell C. Effect of anoreceptive intercourse on anorectal function. J R Soc
Med. 1993; 86:144-147.
(98) Cawich SO, Samuels L, Bambury I, Cherian CJ, Christie L, Kulkarni S. Complete anal sphincter complex
disruption from intercourse: A case report and literature review. Int J Surg Case Rep. 2012; 3:565-568.
(99) Frenckner B, Euler CV. Influence of pudendal block on the function of the anal sphincters. Gut. 1975; 16:
482–489.
(100) Chun AB, Rose S, Mitrani C, Silvestre AJ, Wald A. Anal sphincter structure and function in homosexual
males engaging in anoreceptive intercourse. Am J Gastroenterol. 1997; 92:465-468.
(101) Shafik A, Shafik IA, El Sibai O, Shafik AA. Flaturia: passage of flatus at coitus. Incidence and
pathogenesis. Arch Gynecol Obstet. 2007; 275:33-37.
(102) Platek SM, Shackelford TK. Female Infidelity and Paternal Uncertainty: Evolutionary Perspectives on
Male Anti-Cuckoldry Tactics. Cambridge University Pres. 2006.
(103) Gallup GG, Burch RL, Platek SM. Does semen have antidepressant properties? Arch Sex Behav. 2002;
31:289–293.
(104) Brody S, Costa RM. Vaginal orgasm is associated with less use of immature psychological defense
mechanisms. J Sex Med. 2008; 5:1167–1176.
(105) Costa RM, Brody S. Immature defense mechanisms are associated with lesser vaginal orgasm consistency
and greater alcohol consumption before sex. J Sex Med. 2010; 7:775-786.
(106) Abraham SF, Bendit N, Mason C, et al. The psychosexual histories of young women with bulimia. Aust N
Z J Psychiatry. 1985; 19:72-76.
(107) Hutton HE, Treisman GJ, Hunt WR, et al. HIV risk behaviors and their relationship to posttraumatic stress
disorder among women prisoners. Psychiatr Serv. 2001; 52:508-513.
(108) Komisaruk BR, Bianca R, Sansone G, et al. Brain-mediated responses to vaginocervical stimulation in
spinal cord-transected rats: role of the vagus nerves. Brain Res. 1996; 708:128-134.
(109) Collins JJ, Lin CE, Berthoud HR, Papka RE. Vagal afferents from the uterus and cervix provide direct
connections to the brainstem. Cell Tissue Res. 1999; 295:43-54.
(110) Komisaruk BR, Whipple B, Crawford A, Liu WC, Kalnin A, Mosier K. Brain activation during
vaginocervical self-stimulation and orgasm in women with complete spinal cord injury: fMRI evidence of
mediation by the vagus nerves. Brain Res. 2004; 1024:77-88.
(111) Brody S, Veit R, Rau H. A preliminary report relating frequency of vaginal intercourse to heart rate
variability, Valsalva ratio, blood pressure, and cohabitation status. Biol Psychol. 2000; 52:251-257.
(112) Brody S, Preut R. Vaginal intercourse frequency and heart rate variability. J Sex Marital Ther. 2003;
29:371-380.
(113) Brody S. Blood pressure reactivity to stress is better for people who recently had penile-vaginal intercourse
than for people who had other or no sexual activity. Biol Psychol. 2006; 71:214-222.

admin

Here is the English translation of the provided text:

---

Anal Intercourse
The Ruling on Anal Intercourse in Islam

The meaning of verses 222 and 223 of Surah Al-Baqarah is as follows:
"They ask you about menstruation. Say: 'It is a state of discomfort; therefore, keep away from women during menstruation and do not approach them until they are cleansed. When they have cleansed themselves, then come to them from where Allah has ordained for you. Indeed, Allah loves those who are constantly repentant and loves those who purify themselves.' Your wives are a tilth for you; so come to your tilth as you wish. Send forth good deeds for yourselves. Fear Allah and know that you will surely meet Him. Give glad tidings to the believers!"

These verses provide an answer to the Muslim men who asked the Prophet about menstruation and instruct them to abstain from sexual intercourse during the menstrual period. At the same time, it has been stated that anal intercourse (liwāt) is also prohibited by these verses. This is because the phrase "where Allah has ordained for you" mentioned in the verse is understood to mean the vaginal route (birth canal). Indeed, the next verse states: "Your wives are a tilth for you; so come to your tilth as you wish." The tilth of humankind is the woman's womb; the path to this tilth is the vagina. Furthermore, our Lord created the vagina as a station where semen is discharged and proceeds towards the uterus, and the rectum and anal canal as a passage through which feces passes just before being expelled. All the anatomical, histological, and biochemical characteristics possessed by these organs are precisely tailored to their respective functions. Therefore, it is appropriate to understand the route that Allah has commanded to be used for sexual intercourse as the vaginal route, which He created for this purpose. Hence, the expression in the verse, "come to your tilth as you wish," does not permit certain non-standard sexual practices such as anal intercourse, but rather allows for vaginal intercourse in different positions.

When we examine the narrations regarding the reasons for the revelation of the above verses, we can conclude that these verses were revealed primarily to correct two erroneous practices:
During the pre-Islamic era (Jahiliyyah), anal intercourse was quite common among some Arab tribes in Mecca. Individuals belonging to these tribes married women from Medina after the Hijra (migration) and wished to have anal intercourse with them. However, this situation disturbed some Medinan women, and the matter eventually reached the Prophet (1). Thus, through the above verses, the command to "come to them from where Allah has ordained for you" served as a warning to these companions who wished to engage in anal intercourse with their wives. The second error corrected by the verse was the superstitious belief of the Jews of Medina that "if a woman's vagina is approached from behind, the child born will be cross-eyed" (2). Indeed, when we look at the sacred texts of the Jews, we see that the face-to-face missionary position, where the man is on top and the woman is below, was recommended as the appropriate sexual intercourse position, and other positions (standing, sitting, woman on top, etc.) were condemned on the grounds that they were harmful (Talmud, Gittin, 70a). So, in the Quran, with the command "come to your tilth as you wish," these superstitious beliefs of the Jews were corrected, and different sexual intercourse positions were permitted, provided it is via the vaginal route.

In the Hadith literature, there are many different narrations transmitted from the Prophet stating that anal intercourse is forbidden (3).

Anal Intercourse from a Medical Perspective

According to research conducted, the prevalence of anal intercourse is increasing worldwide. Pornographic publications that portray anal intercourse as a natural part of sex are thought to play a significant role in this increase. However, epidemiological studies show that for a significant majority of women who engage in anal intercourse, anal sex is not experienced normally and without problems, and complaints of pain frequently occur (4). Numerous scientific studies conducted to date have demonstrated that sexual intercourse via the penis and vagina (penile-vaginal intercourse) is the healthiest form of sexual activity from a psychological and physiological perspective; the link between other sexual activities and health is either weaker or non-existent, or they adversely affect health, as in the cases of masturbation and anal sex (5). In this article, based on information obtained from an extensive literature review, I will attempt to summarize the potential drawbacks of anal intercourse under several headings.

Figure 1. Some medical risks associated with anal intercourse.

1) The Thinness of the Rectal Mucosa
The rectal mucosa is considerably thinner than that of the vagina. While the vagina is lined with stratified squamous epithelium, the rectal mucosa is lined with simple columnar epithelium (6, 7). In one study, the average thickness of the vaginal epithelium was found to be 215.5 μm, whereas the average thickness of the rectal epithelium was found to be 24.6 μm (8). Due to this histological feature, the rectal mucosa is more susceptible to damage during sexual intercourse (9-12). Mucosal damage creates two significant medical risks: infection and cancer. The fact that the rectal mucosa is only one cell layer thick facilitates the passage and spread of potential infectious agents by breaching the mucosal barrier traumatized during anal intercourse, allowing them to reach deeper layers (13-18). Moreover, frequent anal intercourse over a long period, leading to repeated traumatization of the mucosa, can trigger the development of anal cancer (19). Indeed, studies have shown that long-term irritation of the anal mucosa and repetitive epithelial regeneration are associated with the risk of anal cancer (20).

2) Lack of Lubrication
Blood flow in the vagina is at relatively low levels at rest. With sexual stimulation, vaginal blood flow gradually increases, and this, through a process called "transudation," causes a lubricating fluid to appear on the surface of the vagina. The resulting vaginal lubrication facilitates penile entry and sexual movements, enabling comfortable intercourse. Additionally, it is thought that Bartholin's glands, stimulated by parasympathetic signals, contribute somewhat to vaginal lubrication during intercourse by secreting mucus. In conclusion, the vagina can lubricate spontaneously during sexual intercourse (21, 22). However, the rectum does not have such a feature, and because the anorectal membranes cannot provide sufficient lubrication during sexual intercourse, the tendency for mucosal damage is much greater in anal intercourse compared to vaginal intercourse. Mucosal damage, as stated above, increases the risk of sexually transmitted infections and anal cancer.

3) Suppression of the Immune System
Human semen can lead to the suppression of the immune system in two different ways, independent of infectious agents: One is the direct suppression of immunity via the immunosuppressive molecules it contains. These substances found in semen prevent the female body from mounting an immunological response against sperm antigens, thereby increasing the chance of sperm fertilizing the egg (23-25). A second pathway is the immune response targeting antigens in the semen (allogeneic immunization) turning against the body's own defense system through cross-reactivity due to structural similarity (lymphocytotoxic autoimmunity) (26-29). Although it may seem paradoxical, scientific studies have shown that semen can cause immunosuppression through both pathways. When compared to vaginal intercourse, immunosuppression due to semen exposure is much more pronounced in anal intercourse (5, 30). The most probable reason for this is that the components of semen can more easily reach vascular structures and immune cells because the rectal epithelium is very thin (25, 31, 32).

Nevertheless, there are some publications with different findings and views. For example, Handzel et al. (33) found that T lymphocyte values were not affected in individuals who engage in anal intercourse. Chacho et al. (34) could not find a statistically significant relationship between anal intercourse and the development of sperm antibodies. Wiley et al. (35) found that in HIV-infected individuals, rectal exposure to semen via anal intercourse increased CD4 cell loss and worsened the disease course; however, they suggested this could be due to other infectious agents transmitted through anal intercourse.

In conclusion, suppression of the immune system may be one of the factors responsible for the link between anal intercourse, sexually transmitted diseases, and anal cancer. However, further research is needed on this subject.

4) Sexually Transmitted Infections
Due to the rectal mucosa's greater susceptibility to traumatic damage and possibly the immunosuppressive effects of rectal exposure to semen, anal intercourse carries a serious risk for sexually transmitted infections, especially HIV infection (36-45). Laboratory studies have shown that vaginal tissue is significantly more resistant to HIV infection than rectal tissue (46-49). So much so that the risk of HIV transmission during anal intercourse is almost 20 times higher than during vaginal intercourse (50-53).

5) Anal Cancer
There are numerous scientific studies showing that anal intercourse increases the risk of anal cancer (19, 37, 54-66). Although the primary factor implicated in this strong link between anal intercourse and anal cancer is HPV infection, some scientific studies have shown that anal intercourse can trigger cancer development independently of HPV infection (19, 67). This situation may be linked to two important problems caused by anal intercourse: suppression of the immune system and chronic mucosal trauma. Namely, in situations where the immune system is suppressed, such as in organ transplants, the risk of anal cancer increases significantly (62, 63, 68), and scientific studies have shown that anal intercourse can have a pronounced immunosuppressive effect on the organism (69-76). Furthermore, due to the thinness of the rectal epithelium and insufficient lubrication, the likelihood of mucosal damage during anal intercourse is quite high, and repetitive epithelial regeneration is known to be associated with anal cancer risk (20).

6) Infertility
The vagina is lined with stratified squamous epithelium. This thick layer acts as a barrier preventing the contents of semen from reaching vascular structures, contributing to preventing the development of an immune response, especially against sperm cells. The rectal epithelium, however, is only a single cell layer thick, and therefore, anal intercourse theoretically carries a higher risk for the development of antibodies against sperm. It is stated that these sperm antibodies, formed as a result of rectal exposure to semen, could lead to infertility (25, 77). However, despite these theoretical assumptions and even some experimental (78) and observational (79) findings, there are also studies showing no significant link between anal intercourse and the development of sperm antibodies (34, 80). Therefore, we can say that the existing studies are insufficient to reach a definitive conclusion.

7) Rectal Feces
Theoretically, feces are not present/stored in the rectum. The rectum is only a passageway for feces. The entry of feces from the sigmoid colon into the rectum via mass movement triggers the sensation of defecation. In this case, defecation can be initiated or, if conditions are not suitable, delayed. When defecation is postponed, the feces that have entered the rectum return to the sigmoid colon; in the case of defecation, it is expelled through the anus. However, during this process, a small amount of fecal particles may remain in the rectum. Indeed, physicians can perform stool examination via digital rectal examination. That is, encountering fecal residue within a finger's distance past the anus is a common occurrence. Therefore, during anal intercourse, the glans penis can become contaminated with fecal particles and be contaminated by various microorganisms present in the feces.

Microorganisms transmitted to the penis through anal intercourse can cause urinary tract infections in men (81-85); they can also reach the female genitourinary system through subsequent penile-vaginal intercourse (82, 86-89). Even the history of anal intercourse in the mother emerges as the most important risk factor determined for the colonization of E.coli bacteria in newborn babies (90).

Figure 2. Risks posed by anal intercourse related to rectal feces.

8) Anal Sphincter Damage
The muscles that surround the openings or passages in the body and enable these structures to close by contracting are called "sphincters." The "anal sphincter" muscles surrounding the anus keep the anus closed to make controlled defecation possible. Damage to these muscles for any reason can lead to the loss of bowel control and the involuntary passage of stool or gas (fecal incontinence).

During defecation, on one hand, the muscles in the wall of the large intestine contract to push the stool forward, and on the other hand, the internal sphincter muscles reflexively relax to open the orifice for the passage of stool (91). However, during anal intercourse, this reflex relaxation mechanism will not function properly (92). On the contrary, there are studies showing that during sexual arousal, the anal sphincters contract reflexively, probably to prevent the passage of stool or gas during sexual intercourse (93-95). The contracted sphincter tissue, which has not been able to relax sufficiently, can be traumatized to varying degrees due to the forceful sexual movements occurring during anal intercourse (96-98).

Miles et al. (97), in a study conducted on homosexual men, found that complaints of fecal incontinence were significantly more common in individuals who engage in anal intercourse compared to normal individuals of the same age group; they determined that the anal resting pressure profile changed and the maximum anal resting pressure decreased, concluding that anal sex is associated with decreased resting pressure in the anal canal and an increased risk of anal incontinence. This study found a negative correlation between the total number of partners with whom anal intercourse was experienced and the maximum anal resting pressure. This indicates that the decrease in resting pressure develops cumulatively due to anal intercourse. Additionally, maximum resting pressure and maximum squeeze pressure were found to be lower in individuals with incontinence. This finding suggests that incontinence complaints may be linked to these pressure reductions. Miles et al. proposed that the traumatization of the internal anal sphincter due to anal intercourse might be responsible for the decrease in anal resting pressure. Indeed, it is known that even if the external anal sphincter is somehow paralyzed, the resting pressure is not greatly affected by this, and therefore a significant portion of the anal canal resting pressure is attributable to the internal anal sphincter (99). Chun et al. (100), although they found anal canal resting pressure to be significantly lower in homosexual men who engage in anal intercourse, did not find any evidence of structural damage in the internal or external anal sphincter. However, they stated that, although they found the difference not statistically significant, men engaging in anal intercourse tended to have thinner anal sphincters. Another noteworthy point is that the individuals Chun et al. included in their study did not have complaints of fecal incontinence. This suggests that the difference observed between the results of the studies conducted by Miles et al. and Chun et al. may be related to the selected patient group.

It appears that during anal intercourse, the failure of especially the internal anal sphincter to relax sufficiently results in a traumatic effect of varying degrees depending on the nature and quantity of the forceful movements. While this effect may not cause permanent structural damage to the sphincter, resulting in no complaints (100), it can also lead to serious structural problems progressing to fecal incontinence (97). Fecal incontinence can be general or may occur only under certain conditions. For instance, it has been reported that some patients with normal external anal sphincter EMGs but lower activity detected in internal anal sphincter EMGs, who could normally control stool and gas, experienced gas leakage during sexual intercourse (101). This indicates that a more detailed questioning should be conducted in risk groups.

Figure 3. Decrease in anal resting pressure due to anal intercourse (97).

9) Biochemical Properties of Semen
Semen is a highly complex chemical mixture. Scientific research conducted especially in the last 30 years has greatly expanded our knowledge about the components of semen. However, we still possess very limited knowledge regarding the local and systemic effects of the vagina's or rectum's exposure to these molecules. Some important biochemical molecules found in semen include: LH, FSH, prolactin, vasopressin, oxytocin, TRH, serotonin, melatonin, catecholamines, endorphins, testosterone and its derivatives, estrogens, cortisol, prostaglandins, calcitonin, HCG, placental proteins, and relaxin (102). It is stated that some hormones like testosterone, LH, and oxytocin, as well as certain other chemicals like prostaglandins found in semen deposited in the vagina, provide psychological benefits for women; however, these substances cannot produce the same effect through the digestive tract (e.g., anal intercourse) (5, 103). Indeed, examining the medical literature, we see that penile-vaginal intercourse is the psychologically healthiest form of sexual activity, whereas anal intercourse can negatively affect mental health (5). For example, it is reported that anal intercourse may be linked to certain psychological problems such as the use of immature psychological defense mechanisms (104, 105), bulimia (106), and post-traumatic stress disorder (107). Future research on the biochemical molecules constituting semen and their local and systemic effects on the female body via the vaginal or rectal route may greatly advance our current knowledge regarding the benefits of vaginal intercourse and the risks posed by anal intercourse.

10) The Transit Pathway Between the Vagina and the Brain: The Vagus Nerve
An important element that distinguishes sexual stimulation arising from the vagina from that of other sexual activities is the vagus nerve. Sensation from the clitoris is transmitted via the pudendal nerve. The pudendal nerve also collects sensation from the skin of the genital area and the anal canal. The pelvic and hypogastric nerves receive sensory stimuli from a large part of the female reproductive system, including the uterus, cervix, and vagina. These sensory signals from the pudendal, pelvic, and hypogastric nerves are primarily transmitted to the spinal cord. However, experimental studies and clinical observations have revealed that the vagus nerve, which is not related to the spinal cord, also carries sensory information from the reproductive organs, and it has been shown that vaginal stimulation can lead to orgasm even in women with complete spinal cord injury at the thoracic level (108-110).

Figure 4. Transmission of vaginal sensation directly to the brain via the vagus nerve.

This direct connection between the vagina and the brain via the vagus nerve causes vaginal intercourse to produce certain biochemical effects in the brain tissue that are different from other forms of sexual intercourse. This situation also triggers various physiological changes affecting the entire body.

The ability of the intervals between heartbeats in healthy individuals not to remain constant under different circumstances and to show periodic changes is called "heart rate variability (HRV)." HRV, which provides information about the sympathetic-parasympathetic balance in the body and is accepted as an indicator of both physiological and psychological health, is known to decrease in various diseases. Studies have shown that more frequent penile-vaginal intercourse is associated with better HRV; this association could not be detected for other forms of sexual activity (111, 112). A high blood pressure response to stressful situations (blood pressure reactivity) is also considered a risk factor for many diseases. In a study conducted by Brody, the frequency of penile-vaginal intercourse was found to be associated with lower blood pressure reactivity (113). The connection between penile-vaginal intercourse and greater HRV and lower blood pressure reactivity is thought to be potentially related to the activity of the vagus nerve, which connects the vagina directly to the brain (5).

Conclusion
The anatomical and histological features of the rectum and anal canal are created to fulfill the function of defecation. The use of these structures for sexual intercourse carries significant medical risks. Therefore, removing anal intercourse from the sexual repertoire is a necessity not only from an Islamic perspective but also from a health perspective.

References
(1) Abu Dawud, Nikah, 2164; Hakim, Mustadrak, 2/279; Tabari, Jami' al-Bayan, 2/234; Suyuti, Lubab an-Nuqul, I, 57-58.
(2) Bukhari, Tafsir, 4528; Muslim, Nikah, 1435; Tirmidhi, Tafsir, 2978; Abu Dawud, Nikah, 2164; Ibn Majah, Nikah, 29; Darimi, Wudu, 114; Tabari, Jami' al-Bayan, 2/232.
(3) Tirmidhi, Taharah, 102; Ibn Majah, Taharah, 122; Abu Dawud, Nikah, 45; Ahmad b. Hanbal, 2/444.
(4) Stulhofer A, Ajdukovic D. Should we take anodyspareunia seriously? A descriptive analysis of pain during receptive anal intercourse in young heterosexual women. J Sex Marital Ther. 2011; 37:346-358.
(5) Brody S. The relative health benefits of different sexual activities. J Sex Med. 2010; 7:1336-1361.
(6) Patton DL, Thwin SS, Meier A, Hooton TM, Stapleton AE, Eschenbach DA. Epithelial cell layer thickness and immune cell populations in the normal human vagina at different stages of the menstrual cycle. Am J Obstet Gynecol. 2000; 183:967-973.
(7) Tanaka E, Noguchi T, Nagai K, Akashi Y, Kawahara K, Shimada T. Morphology of the epithelium of the lower rectum and the anal canal in the adult human. Med Mol Morphol. 2012; 45:72-79.
(8) Hussain LA, Lehner T. Comparative investigation of Langerhans' cells and potential receptors for HIV in oral, genitourinary and rectal epithelia. Immunology. 1995; 85:475-484.
(9) Owen WF Jr. Sexually transmitted diseases and traumatic problems in homosexual men. Ann Intern Med. 1980; 92:805-808.
(10) McMillan A, Lee FD. Sigmoidoscopic and microscopic appearance of the rectal mucosa in homosexual men. Gut. 1981; 22:1035-1041.
(11) Reiner NE, Judson FN, Bond WW, Francis DP, Petersen NJ. Asymptomatic rectal mucosal lesions and hepatitis B surface antigen at sites of sexual contact in homosexual men with persistent hepatitis B virus infection. Ann Intern Med. 1982; 96:170-173.
(12) Zink T, Fargo JD, Baker RB, Buschur C, Fisher BS, Sommers MS. Comparison of methods for identifying ano-genital injury after consensual intercourse. J Emerg Med. 2010; 39:113-118.
(13) Voeller B. AIDS and heterosexual anal intercourse. Arch Sex Behav. 1991; 20:233-276.
(14) Stark K, Doering CD, Bienzle U, et al. Risk and clearance of GB virus C/hepatitis G virus infection in homosexual men: A longitudinal study. J Med Virol. 1999; 59:303-306.
(15) Halfon P, Riflet H, Renou C, Quentin Y, Cacoub P. Molecular evidence of male-to-female sexual transmission of hepatitis C virus after vaginal and anal intercourse. J Clin Microbiol. 2001; 39:1204-1206.
(16) Eke N. Urological complications of coitus. BJU Int. 2002; 89:273-277.
(17) Moxoto I, Boa-Sorte N, Nunes C, et al. Sociodemographic, epidemiological and behavioral profile of women infected with HTLV-1 in Salvador, Bahia, an endemic area for HTLV. Rev Soc Bras Med Trop. 2007; 40:37-41.
(18) Jenness SM, Begier EM, Neaigus A, Murrill CS, Wendel T, Hagan H. Unprotected anal intercourse and sexually transmitted diseases in high-risk heterosexual women. Am J Public Health. 2011; 101:745-750.
(19) Holly E, Ralston M, Darragh T, Greenblatt R, Jay N, Palefsky J. Prevalence and risk factors for anal squamous intrepithelial lesions in women. J Natl Cancer Inst 2001; 93:843-849.
(20) Holly EA, Whittemore AS, Aston DA, Ahn DK, Nickoloff BJ, Kristiansen JJ. Anal cancer incidence: genital warts, anal fissure or fistula, hemorrhoids, and smoking. J Natl Cancer Inst. 1989; 81:1726-1731.
(21) Levin RJ. VIP, vagina, clitoral and periurethral glans--an update on human female genital arousal. Exp Clin Endocrinol. 1991; 98:61-69.
(22) Guyton AC, Hall JE. Medical Physiology. Trans. Ed: Çavuşoğlu H. Tıbbi Fizyoloji. Istanbul: Nobel Tıp Kitabevleri, 10th Edition (2001): 941.
(23) Skibinski G, Kelly RW, Harkiss D, James K. Immunosuppression by human seminal plasma--extracellular organelles (prostasomes) modulate activity of phagocytic cells. Am J Reprod Immunol. 1992; 28:97-103.
(24) Kelly RW. Immunosuppressive mechanisms in semen: implications for contraception. Hum Reprod. 1995; 10:1686-1693.
(25) Mestecky J, Lamm M, Strober W, Bienenstock J, McGhee J, Mayer L. Mucosal Immunology. Academic Press. 2005.
(26) Mavligit GM, Talpaz M, Hsia FT, et al. Chronic immune stimulation by sperm alloantigens. Support for the hypothesis that spermatozoa induce immune dysregulation in homosexual males. JAMA. 1984; 251:237-241.
(27) Kramer A, Wiktor SZ, Fuchs D, et al. Neopterin: a predictive marker of acquired immune deficiency syndrome in human immunodeficiency virus infection. J Acquir Immune Defic Syndr. 1989; 2:291-296.
(28) Ratnam KV. Effect of sexual practices on T cell subsets and delayed hypersensitivity in transsexuals and female sex workers. Int J STD AIDS. 1994; 5:257-261.
(29) Root-Bernstein RS, DeWitt SH. Semen alloantigens and lymphocytotoxic antibodies in AIDS and ICL. Genetica. 1995; 95:133-156.
(30) Peters B, Whittall T, Babaahmady K, Gray K, Vaughan R, Lehner T. Effect of heterosexual intercourse on mucosal alloimmunisation and resistance to HIV-1 infection. Lancet. 2004; 363:518–524.
(31) Shearer GM, Rabson AS. Semen and AIDS. Nature. 1984; 308:230.
(32) Wolff H, Schill WB. Antisperm antibodies in infertile and homosexual men: relationship to serologic and clinical findings. Fertil Steril. 1985; 44:673-677.
(33) Archibald CP, Schechter MT, Craib KJ, et al. Risk factors for Kaposi's sarcoma in the Vancouver Lymphadenopathy-AIDS Study. J Acquir Immune Defic Syndr. 1990; 3 Suppl 1:18-23.
(34) Chacho KJ, Hage CW, Shulman S. The relationship between female sexual practices and the development of antisperm antibodies. Fertil Steril. 1991; 56:461-464.
(35) Wiley DJ, Visscher BR, Grosser S, et al. Evidence that anoreceptive intercourse with ejaculate exposure is associated with rapid CD4 cell loss. AIDS. 2000; 14:707-715.
(36) Padian N, Marquis L, Francis D, et al. Male-to-female transmission of human immunodeficiency virus. JAMA 1987; 258:788-790.
(37) Daling J, Weiss N, Hislop TG, et al. Sexual practices, sexually transmitted diseases, and the incidence of anal cancer. N Engl J Med 1987; 317:973-977.
(38) Seidlin M, Vogler M, Lee E, Lee Y, Dubin N. Heterosexual transmission of HIV in a cohort of couples in New York City. AIDS 1993; 7:1247-1254.
(39) Halperin D. Heterosexual anal intercourse: prevalence, cultural factors, and HIV infection and other health risks, part I. AIDS Patient Care STDs 1999; 13:717-730.
(40) Pauk J, Huang ML, Brodie SJ, Wald A, Koelle DM, Schacker T. Mucosal shedding of human herpesvirus 8 in men. New England Journal of Medicine. 2000; 343:1369–1377.
(41) Varghese B, Maher J, Peterman T, Branson B, Steketee R. Reducing the risk of sexual HIV transmission: quantifying the per-act risk for HIV on the basis of choice of partner, sex act, and condom use. Sex Transm Dis. 2002; 29:38-43.
(42) Bogart L, Kral A, Scott A, et al. Sexual risk among injection drug users recruited from syringe exchange programs in California. Sex Transm Dis. 2005; 32:27-34.
(43) Huan XP, Yin YP, Fu GF, Jiang N, Zhang QQ, Zhang XN. High prevalence of sexually transmitted diseases among men who have sex with men in Jiangsu Province, China. Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry. 2006; 33:118–123.
(44) Lane T. Heterosexual anal intercourse increases risk of HIV infection among young South African men. AIDS 2006; 20:123-125.
(45) Poynten IM, Jin F, Templeton DJ, et al. Prevalence, incidence, and risk factors for human papillomavirus 16 seropositivity in Australian homosexual men. Sex Transm Dis. 2012; 39:726-732.
(46) Yahi N, Baghdiguian S, Bolmont C, Fantini J. Replication and apical budding of HIV-1 in mucous-secreting colonic epithelial cells. J Acquir Immune Defic Syndr. 1992; 5:993-1000.
(47) Greenhead P, Hayes P, Watts PS, Laing KG, Griffin GE, Shattock RJ. Parameters of human immunodeficiency virus infection of human cervical tissue and inhibition by vaginal virucides. J Virol. 2000; 74:5577-5586.
(48) Dezzutti CS, Guenthner PC, Cummins JE Jr, et al. Cervical and prostate primary epithelial cells are not productively infected but sequester human immunodeficiency virus type 1. J Infect Dis. 2001; 183:1204-1213.
(49) Bouschbacher M, Bomsel M, Verronese E, et al. Early events in HIV transmission through a human reconstructed vaginal mucosa. AIDS. 2008; 22:1257-1266.
(50) Levy JA. The transmission of AIDS: the case of the infected cell. JAMA. 1988; 259:3037-3038.
(51) Belec L, Dupre T, Prazuck T, et al. Cervicovaginal overproduction of specific IgG to human immunodeficiency virus (HIV) contrasts with normal or impaired IgA local response in HIV infection. J Infect Dis. 1995; 172:691-697.
(52) Powers KA, Poole C, Pettifor AE, Cohen MS. Rethinking the heterosexual infectivity of HIV-1: a systematic review and meta-analysis. Lancet Infect Dis. 2008; 8:553-563.
(53) Baggaley RF, Dimitrov D, Owen BN, et al. Heterosexual anal intercourse: a neglected risk factor for HIV? Am J Reprod Immunol. 2013; 69:95-105.
(54) Fenger C. Anal neoplasia and its precursors: facts and controversies. Semin Diagn Pathol. 1991; 8:190-201.
(55) Aparicio-Duque R, Mittal KR, Chan W, Schinella R. Cloacogenic carcinoma of the anal canal and associated viral lesions. An in situ hybridization study for human papilloma virus. Cancer. 1991; 68:2422-2425.
(56) Tarazi R, Nelson RL. Anal adenocarcinoma: a comprehensive review. Semin Surg Oncol. 1994; 10:235-240.
(57) Deans GT, McAleer JJ, Spence RA. Malignant anal tumours. Br J Surg. 1994; 81:500-508.
(58) Ablin RJ, Stein-Werblowsky R. Sexual behaviour and increased anal cancer. Immunol Cell Biol. 1997; 75:181-183.
(59) Frisch M, Glimelius B, van den Brule A, et al. Sexually transmitted infection as a cause of anal cancer. N Engl J Med 1997; 337:1350-1358.
(60) Moscicki AB, Hills NK, Shiboski S, et al. Risk factors for abnormal anal cytology in young heterosexual women. Cancer Epidemiol Biomarkers Prev. 1999; 8:173-178.
(61) Tseng HF, Morgenstern H, Mack TM, Peters RK. Risk factors for anal cancer: results of a population-based case--control study. Cancer Causes Control. 2003; 14:837-846.
(62) Daling JR, Madeleine MM, Johnson LG, et al. Human papillomavirus, smoking, and sexual practices in the etiology of anal cancer. Cancer. 2004; 101:270–280.
(63) Uronis HE, Bendell JC. Anal cancer: an overview. Oncologist. 2007; 12:524-534.
(64) Health Quality Ontario. Anal dysplasia screening: an evidence-based analysis. Ont Health Technol Assess Ser. 2007; 7:1-43.
(65) Hessol NA, Holly EA, Efird JT, et al. Anal intraepithelial neoplasia in a multisite study of HIV-infected and high-risk HIV-uninfected women. AIDS. 2009; 23:59-70.
(66) Heywood W, Smith AM. Anal sex practices in heterosexual and male homosexual populations: a review of population-based data. Sex Health. 2012; 9:517-526.
(67) Law CL, Thompson CH, Rose BR, Cossart YE. Anal intercourse: a risk factor for anal papillomavirus infection in women? Genitourin Med. 1991; 67:464-468.
(68) Patel HS, Silver AR, Northover JM. Anal cancer in renal transplant patients. Int J Colorectal Dis. 2007; 22:1-5.
(69) Richards JM, Bedford JM, Witkin SS. Rectal insemination modifies immune responses in rabbits. Science. 1984; 224:390-392.
(70) Goedert JJ, Biggar RJ, Winn DM, et al. Decreased helper T lymphocytes in homosexual men. II. Sexual practices. Am J Epidemiol. 1985; 121:637-644.
(71) Ratnam KV, Wong TW, Lee J, Kamarrudin A, Sng EH, Ong YW. Effect of ano-receptive homosexual practice on T lymphocytes and delayed hypersensitivity in transsexuals. Aust N Z J Med. 1986; 16:757-760.
(72) Kuno S, Ueno R, Hayaishi O. Prostaglandin E2 administered via anus causes immunosuppression in male but not female rats: a possible pathogenesis of acquired immune deficiency syndrome in homosexual males. Proc Natl Acad Sci USA. 1986; 83:2682-2683.
(73) Pifer LL, Wang YF, Chiang TM, Ahokas R, Woods DR, Joyner RE. Borderline immunodeficiency in male homosexuals: is life-style contributory? South Med J. 1987; 80:687-691, 697.
(74) Alexander NJ, Tarter TH, Fulgham DL, Ducsay CA, Novy MJ. Rectal infusion of semen results in transient elevation of blood prostaglandins. Am J Reprod Immunol Microbiol. 1987; 15:47-51.
(75) Dostal J, Veselsky L, Drahorad J, Jonakova V. Immunosuppressive effect induced by intraperitoneal and rectal administration of boar seminal immunosuppressive factor. Biol Reprod. 1995; 52:1209-1214.
(76) Veselsky L, Dostal J, Zelezna B. Effect of boar seminal immunosuppressive component on humoral immune response in mice. Am J Reprod Immunol. 1997; 38:106-113.
(77) Centola GM, Ginsburg KA. Evaluation and Treatment of the Infertile Male. Cambridge University Press. 2004.
(78) Allardyce RA. Effect of ingested sperm on fecundity in the rat. J Exp Med. 1984; 159:1548–1553.
(79) Mulhall BP, Fieldhouse S, Clark S, et al. Anti-sperm antibodies in homosexual men: prevalence and correlation with sexual behaviour. Genitourin Med. 1990; 66:5-7.
(80) Yazdi RS, Akbari Sene A, et al. The correlation between sexual practices and the development of antisperm antibodies. Int J Fertil Steril. 2009; 2:189-192.
(81) Barnes RC, Daifuku R, Roddy RE, Stamm WE. Urinary-tract infection in sexually active homosexual men. Lancet. 1986; 1:171-173.
(82) Coull N, Mastoroudes H, Popert R, O'Brien TS. Redefining urological history taking - anal intercourse as the cause of unexplained symptoms in heterosexuals. Ann R Coll Surg Engl. 2008; 90:403-405.
(83) Ashby J, Smith A. A case of sexual transmission of Escherichia coli leading to urine infections in a male homosexual couple? Int J STD AIDS. 2010; 21:660-661.
(84) Abdolrasouli A, de

admin

יחסי מין אנאליים
הפסיקה לגבי יחסי מין אנאליים באסלאם
משמעותם של פסוקים 222 ו-223 בסורת אל-בקרה היא כדלקמן:
"והם שואלים אותך על הווסת. אמרו: 'זהו מצב של אי-נוחות; לכן, הרחיקו נשים בעת הווסת ואל תקרבו אליהן עד אשר יטהרו. וכאשר יטהרו עצמן, אז בואו אליהן מן המקום אשר הורה לכם אללה. אכן, אללה אוב את השבים תמיד ואת המטהרים'. נשותיכם הן שדה עבורכם; לכן בואו אל שדכם כרצונכם. שלחו מעשים טובים עבור עצמכם. יראו את אללה ודעו כי אתם נכונים לפגוש אותו. הבשרו בשורות טובות למאמינים!"

פסוקים אלו מספקים תשובה לגברים המוסלמים אשר שאל את הנביא על אודות הווסת, ומורים להם להימנע מקיום יחסי מין במהלך תקופת הווסת. בד בבד, צוין בהם כי יחסי מין אנאליים (ליוואט) אסורים גם הם על פי פסוקים אלו. זאת משום שהביטוי "מן המקום אשר הורה לכם אללה" המוזכר בפוק מובן כמתייחס לנתיב הנרתיקי (תעלת הלידה). ואכן, הפוק הבא קובע: "נשותיכם הן שדה עבורכם; לכן בואו אל שדכם כרצונכם." שדה המין האנושי הוא רחמה של האישה; הנתיב לשדה זה הוא הנרתיק. יתר על כן, אדוננו ברא את הנרתיק כתחנה שבה מופרש הזרע ונע לעבר הרחם, ואת החלחולת (רקטום) ואת תעלת פי הטבעת כמעבר שדרכו עוברת הצואה רגע לפני פליטתה. כל המאפיינים האנטומיים, ההיסטולוגיים והביוכימיים של איברים אלו מותאמים בדיוק לתפקידיהם בהתאמה. לפיכך, ראוי להבין את הנתיב שאותו צווה אללה לשמש לקיום יחסי מין כנתיב הנרתיקי, שאותו ברא לשם כך. מכאן שהביטוי בפסוק, "בואו אל שדכם כרצונכם", אינו מתיר פרקטיקות מיניות שאינן סטנדרטיות כגון יחסי מין אנאליים, אלא מתיר יחסי מין נרתיקיים בתנוחות שונות.

כאשר אנו בוחנים את המסורות הנוגעות לסיבות גילוי הפסוקים שלעיל, אנו יכולים להסיק כי פסוקים אלו הורדו בעיקר כדי לתקן שתי פרקטיקות שגויות:
בתקופה שקדמה לאסלאם (ג'אהיליה), יחסי מין אנאליים היו נפוצים למדי בקרב שבטים ערבים מסוימים במכה. אנשים השייכים לשבטים אלו נישאו לנשים ממדינה לאחר ההגירה וביקשו לקיים עמן יחסי מין אנאליים. אולם, מצב זה הפריע לנשים מסוימות ממדינה, והעניין הגיע לבסוף אל הנביא (1). לפיכך, באמצעות הפסוקים שלעיל, הציווי "בואו אליהן מן המקום אשר הורה לכם אללה" שימש כאזהרה לאותם חברים שביקשו לקיים יחסי מין אנאליים עם נשותיהם. השגיאה השנייה שתוקנה על ידי הפסוק הייתה האמונה הטפלה של יהודי מדינה לפיה "אם מתקרבים לנרתיק של אישה מאחור, הילד שיוולד יהיה פזול" (2). ואכן, כאשר אנו מסתכלים על הטקסטים הקדושים של היהודים, אנו רואים שתנוחת המיסיונרים פנים אל פנים, שבה הגבר למעלה והאישה למטה, הומלצה כתנוחת יחסי המין המתאימה, ותנוחות אחרות (עמידה, ישיבה, אישה למעלה וכו') לגנות אותן בנימוק שהן מזיקות (תלמוד, גיטין, ע"א). כך שקוראן, עם הציווי "בואו אל שדכם כרצונכם", תוקנו אמונות טפלות אלו של היהודים, ותנוחות יחסי מין שונות הותרו, בתנאי שהן דרך הנתיב הנרתיקי.

בספרות החדית', ישנם דיווחים רבים ושונים המועברים מהנביא הקובעים כי יחסי מין אנאליים אסורים (3).

יחסי מין אנאליים מפרספקטיבה רפואית
על פי מחקרים שנערכו, שכיחותם של יחסי מין אנאליים נמצאת במגמת עלייה ברחבי העולם. פרסומים פורנוגרפיים המתארים יחסי מין אנאליים כחלק טבעי ממין נחשבים כבעלי תפקיד משמעותי בעלייה זו. עם זאת, מחקרים אפידמיולוגיים מראים כי עבור רוב מכריע של נשים המקיימות יחסי מין אנאליים, סקס אנאלי אינו חווה בצורה נורמלית וללא בעיות, ותלונות על כאב מתרחשות לעיתים קרובות (4). מחקרים מדעיים רבים שנערכו עד היום הוכיחו כי יחסי מין באמצעות פין ונרתיק (יחסי מין פניל-וגינליים) הם צורת הפעילות המינית הבריאה ביותר מנקודת מבט פסיכולוגית ופיזיולוגית; הקשר בין פעילויות מיניות אחרות לבריאות הוא חלש או אינו קיים, או שהן פוגעות בבריאות, כמו במקרים של אוננות ומין אנאלי (5). במאמר זה, על סמך מידע שהתקבל מסקירת ספרות נרחבת, אנסה לסכם את החסרונות האפשריים של יחסי מין אנאליים תחת מספר כותרות.

איור 1. סיכונים רפואיים מסוימים הקשורים ליחסי מין אנאליים.

1. דקות רירית הרקטום
   רירית הרקטום דקה משמעותית מזו של הנרתיק. בעוד שהנרתיק מצופה באפיתל קשקשי רב-שכבתי, רירית הרקטום מצופה באפיתל עמודי חד-שכבתי (6, 7). במחקר אחד נמצא כי עובי האפיתל הנרתיקי הממוצע עמד על 215.5 מיקרומטר, בעוד שעובי אפיתל הרקטום הממוצע נמצא כ-24.6 מיקרומטר (8). בשל תכונה היסטולוגית זו, רירית הרקטום פגיעה יותר לנזק במהלך יחסי מין (9-12). נזק רירי יוצר שני סיכונים רפואיים משמעותיים: זיהום וסרטן. העובדה שרירית הרקטום היא בעלת שכבת תאים אחת בלבד מקלה על מעבר והתפשטות של גורמים זיהומיים פוטנציאליים על ידי פריצת מחסום הרירית שעבר טראומה במהלך יחסי מין אנאליים, ומאפשרת להם להגיע לשכבות עמוקות יותר (13-18). יתר על כן, יחסי מין אנאליים תכופפים לאורך תקופה ארוכה, המובילים לטראומтиזציה חוזרת ונשנית של הרירית, עלולים לעורר התפתחות של סרטן פי הטבעת (19). ואכן, מחקרים הראו כי גירוי לטווח ארוך של רירית פי הטבעת ורגנרציה אפיתليאלית חוזרת קשורים לסיכון לסרטן פי הטבעת (20).
2. חוסר סיכה
   זרימת הדם בנרתיק נמצאת ברמות נמוכות יחסית במנוחה. עם גירוי מיני, זרימת הדם בנרתיק עולה בהדרגה, וזאת, באמצעות תהליך הנקרא "טרנסודציה", גורם לנוזל סיכה להופיע על פני השטח של הנרתיק. הסיכה הנרתיקית המתקבלת מקלה על חדירת הפין ותנועות מיניות, ומאפשרת קיום יחסי מין נוחים. בנוסף, ההערכה היא כי בלוטות ברטולין, המגורות על ידי אותות פאראסימפתטיים, תורמות במידה מסוימת לסיכה נרתיקית במהלך קיום יחסי מין על ידי הפרשת ריר. לסיכום, הנרתיק יכול לשמן באופן ספונטני במהלך קיום יחסי מין (21, 22). עם זאת, הרקטום אינו בעל תכונה כזו, ומכיוון שממברנות האנורקטליות אינן יכולות לספק סיכה מספקת במהלך יחסי מין, נטיית הנזק הרירי גדולה בהרבה ביחסי מין אנאליים בהשוואה ליחסי מין נרתיקיים. נזק לרירית, כאמור לעיל, מעלה את הסיכון לזיהומים המועברים במגע מיני ולסרטן פי הטבעת.
3. דיכוי מערכת החיסון
   זרע אנושי יכול להוביל לדיכוי מערכת החיסון בשני אופנים שונים, ללא קשר לגורמים זיהומיים: האחד הוא דיכוי ישיר של חסינות באמצעות מולקולות דיכוי חיסוני שהוא מכיל. חומרים אלו הנמצאים בזרע מונעים מגוף האישה לעורר תגובה אימונולוגית כנגד אנטיגנים של הזרע, ובכך מגדילים את סיכוי הזרע להפרות את הביצית (23-25). נתיב שני הוא התגובה חיסונית המכוונת לאנטיגנים בזרע (אימוניזציה אלאוגenic) המפנה נגד מערכת ההגנה של הגוף עצמו עקב תגובה צולבת עקב דמיון מבני (אוטואימוניטי לימفוטוקסי למדי) (26-29). למרות שזה עשוי להיראות פרדוקסלי, מחקרים מדעיים הראו שזרע יכול לגרום לדיכוי חיסוני דרך שני המסלולים. בהשוואה ליחסי מין נרתיקיים, דיכוי חיסוני עקב חשיפה לזרע בולט הרבה יותר ביחסי מין אנאליים (5, 30). הסיבה הסבירה ביותר לכך היא שרכיבי הזרע יכולים להגיע בקלות רבה יותר למבנים כלי דם ולתאים חיסוניים מכיוון שאפיתל הרקטום דק מאוד (25, 31, 32).

למרות זאת, ישנם פרסומים מסוימים עם ממצאים ודעות שונים. לדוגמה, Handzel et al. (33) מצאו כי ערכי לימפוציטים מסוג T לא הושפעו אצל אנשים המקיימים יחסי מין אנאליים. צ'אצ'ו ואחרים (34) לא הצליחו למצוא קשר מובהק סטטיסטית בין יחסי מין אנאליים להתפתחות נוגדני זרע. ווילי ואחרים (35) מצאו כי אצל אנשים נגועי HIV, חשיפה רקטלית לזרע באמצעות יחסי מין אנאליים הגבירה את אובדן תאי CD4 והחמירה את מהלך המחלה; עם זאת, הם הציעו שזה עשוי להיות נובע מגורמים זיהומיים אחרים המועברים באמצעות יחסי מין אנאליים.

לסיכום, דיכוי של מערכת החיסון עשוי להיות אחד הגורמים האחראים לקשר בין יחסי מין אנאליים, מחלות המועברות במגע מיני וסרטן פי הטבעת. עם זאת, נדרש מחקר נוסף בנושא זה.

1. זיהומים המועברים במגע מיני
   בשל רגישותה הרבה יותר של רירית הרקטום לנזק טראומטי וככל הנראה בשל ההשפעות המדכאות את מערכת החיסון של חשיפה רקטלית לזרע, יחסי מין אנאליים נושאים סיכון חמור לזיהומים המועברים במגע מיני, ובמיוחד זיהום HIV (36-45). מחקרים מעבדתיים הראו כי רקמת הנרתיק עמידה משמעותית בפני זיהום HIV מאשר רקמת הרקטום (46-49). עד כדי כך שסיכון העברת HIV במהלך יחסי מין אנאליים גבוה פי 20 כמעט מאשר במהלך יחסי מין נרתיקיים (50-53).
2. סרטן פי הטבעת
   ישנם מחקרים מדעיים רבים המראים שיחסי מין אנאליים מעלים את הסיכון לסרטן פי הטבעת (19, 37, 54-66). למרות שהגורם העיקרי המעורב בקשר חזק זה בין יחסי מין אנאליים לסרטן פי הטבעת הוא זיהום ב-HPV, מחקרים מדעיים מסוימים הראו כי יחסי מין אנאליים יכולים לעורר התפתחות סרטן ללא קשר לזיהום ב-HPV (19, 67). מצב זה עשוי להיות קשור לשתי בעיות מרכזיות הנגרמות על ידי יחסי מין אנאליים: דיכוי מערכת החיסון וטראומה כרונית ברירית. כלומר, במצבים שבהם מערכת החיסון מדוכאת, כגון בהשתלות איברים, הסיכון לסרטן פי הטבעת עולה באופן משמעותי (62, 63, 68), ומחקרים מדעיים הראו כי יחסי מין אנאליים יכולים להיות בעלי השפעה מדכאת חיסונית בולטת על האורגניזם (69-76). יתר על כן, בשל דקות אפיתל הרקטום וסיכה לא מספקת, ההסתברות לנזק רירי במהלך יחסי מין אנאליים גבוהה למדי, וידוע כי רגנרציה אפיתליאלית חוזרת ונשנית קשורה לסיכון לסרטן פי הטבעת (20).
3. פוריות
   הנרתיק מצופה באפיתל קשקשי רב-שכבתי. שכבה עבה זו פועלת כמחסום המונע מתכולת הזרע להגיע למבני כלי דם, ותורמת למניעת התפתחות תגובה חיסונית, במיוחד נגד תאי זרע. אפיתל הרקטום, לעומת זאת, הוא בעל עובי תא בודד בלבד, ולכן יחסי מין אנאליים תיאורטית נושאים סיכון גבוה יותר להתפתחות נוגדנים נגד זרע. צויין כי נוגדני זרע אלו, הנוצרים כתוצאה מחשיפה רקטלית לזרע, עלולים להוביל לפוריות (25, 77). עם זאת, למרות ההנחות התיאורטיות הללו ואפילו ממצאים ניסuעיים מסוימים (78) ותצפיתיים (79), ישנם גם מחקרים המראים שאין קשר משמעותי בין יחסי מין אנאליים להתפתחות נוגדני זרע (34, 80). לכן, אנו יכולים לומר כי המחקרים הקיימים אינם מספיקים כדי להגיע למסקנה חד משמעית.
4. צואה רקטלית
   תיאורטית, צואה אינה קיימת/מאוחסנת ברקטום. הרקטום הוא רק מעבר לצואה. כניסת צואה מהמעי הגס הסיגמואידי לרקטום דרך תנועה המונית מעוררת את תחושת עשיית הצרכים. במקרה זה, ניתן להתחיל בעשיית הצרכים או, אם התנאים אינם מתאימים, לעכב אותה. כאשר עשיית הצרכים נדחית, הצואה שנכנסת לרקטום חוזרת למעי הגס הסיגמואידי; במקרה של עשיית צרכים, היא נפלטת דרך פי הטבעת. עם זאת, במהלך תהליך זה, כמות קטנה של חלקיקי צואה עלולה להישאר ברקטום. ואכן, רופאים יכולים לבצע בדיקת צואה באמצעות בדיקת מישוש רקטלי דיגיטלית. כלומר, מפגש עם שאריות צואה במרחק אצבע מעבר לפי הטבעת הוא תופעה שכיחה. לכן, במהלך יחסי מין אנאליים, עטרת הפין עלולה להיות מזוהמת בחלקיקי צואה ועלולה להיות מזוהמת על ידי מיקרואורגניזמים שונים הקיימים בצואה.

מיקרואורגניזמים המועברים לפין באמצעות יחסי מין אנאליים עלולים לגרום לדלקות בדרכי השתן אצל גברים (81-85); הם יכולים להגיע גם למערכת האורוגניטלית של הנשים באמצעות יחסי מין פניל-וגינליים עוקבים (82, 86-89). אפילו ההיסטוריה של יחסי מין אנאליים אצל האם מתגלה כגורם הסיכון החשוב ביותר שנקבע להתיישבות חיידקי E.coli בתינוקות שזה עתה נולדו (90).

איור 2. סיכונים המהווים יחסי מין אנאליים הקשורים לצואה רקטלית.

1. נזק לספינקטר האנאלי
   השרירים המקיפים את הפתחים או המעברים בגוף ומאפשרים למבנים אלו להיסגר על ידי התכווצות נקראים "ספינקטרים". שרירי "הספינקטר האנאלי" המקיפים את פי הטבעת שומרים על סגירת פי הטבעת כדי לאפשר עשיית צרכים מבוקרת. נזק לשרירים אלו מכל סיבה שהיא עלול להביא לאובדן השליטה במעיים ולמעבר בלתי רצוני של צואה או גז (בריחת צואה).

במהלך עשיית הצרכים, מצד אחד, השרירים בדופן המעי הגס מתכווצים כדי לדחוף את הצואה קדימה, ומצד שני, שרירי הספינקטר הפנימיים נרפים באופן רפלקסיבי כדי לפתוח את הפתח למעבר הצואה (91). עם זאת, במהלך יחסי מין אנאליים, מנגנון הרפיה רפלקסיבי זה לא יפעל כראוי (92). להיפך, ישנם מחקרים המראים כי במהלך גירוי מיני, הספינקטרים האנאליים מתכווצים באופן רפלקסיבי, כנראה כדי למנוע מעבר צואה או גז במהלך קיום יחסי מין (93-95). רקמת הספינקטר המכווצת, שלא הצליחה להרפות מספיק, עלולה לעבור טראומה בדרגות חומרה שונות עקב התנועות המיניות החזקות המתרחשות במהלך יחסי מין אנאליים (96-98).

מיילס ואחרים (97), במחקר שנערך על גברים הומוסקסואלים, מצאו כי תלונות על בריחת צואה היו נפוצות באופן משמעותי אצל אנשים המקיימים יחסי מין אנאליים בהשוואה לאנשים רגילים באותה קבוצת גיל; הם קבעו שפרופיל לחץ המנוחה האנאלי השתנה ולחץ המנוחה האנאלי המקסימלי ירד, והגיעו למסקנה שמין אנאלי קשור לירידה בלחץ המנוחה בתעלת פי הטבעת ולסיכון מוגבר לאי שליטה בצואה. מחקר זה מצא קשר שלילי בין המספר הכולל של בני זוג שאיתם חוו יחסי מין אנאליים לבין לחץ המנוחה האנאלי המקסימלי. הדבר מעיד על כך שהירידה בלחץ המנוחה מתפתחת באופן מצטבר עקב יחסי מין אנאליים. בנוסף, נמצאו לחץ מנוחה מקסימלי ולחץ סחיטה מקסימלי נמוכים יותר אצל אנשים עם אי שליטה. ממצא זה מעלה את האפשרות שתלונות על אי שליטה עשויות להיות קשורות לירידות לחץ אלו. מיילס ואחרים הציעו שטראומטיזציה של הספינקטר האנאלי הפנימי עקב יחסי מין אנאליים עשויה להיות אחראית לירידה בלחץ המנוחה האנאלי. ואכן, ידוע כי גם אם הספינקטר האנאלי החיצוני משותק איכשהו, לחץ המנוחה אינו מושפע מאוד מכך, ולכן חלק משמעותי מלחץ המנוחה של תעלת פי הטבעת מיוחס לספינקטר האנאלי הפנימי (99). צ'אן ואחרים (100), למרות שמצאו כי לחץ מנוחה של תעלת פי הטבעת נמוך משמעותית אצל גברים הומוסקסואלים המקיימים יחסי מין אנאליים, לא מצאו ראיות לנזק מבני בספינקטר האנאלי הפנימי או החיצוני. עם זאת, הם ציינו כי, למרות שמצאו את ההבדל לא מובהק סטטיסטית, גברים המקיימים יחסי מין אנאליים נוטים להחזיק ספינקטרים אנאליים דקים יותר. נקודה בולטת נוספת היא שהאנשים שצ'אן ואחרים כללו במחקרם לא סבלו מתלונות על אי שליטה בצואה. דבר זה מרמז שההבדל שנצפה בין תוצאות המחקרים שנערכו על ידי מיילס ואחרים וצ'אן ואחרים עשוי להיות קשור לקבוצת החולים הנבחרת.

נראה כי במהלך יחסי מין אנאליים, אי הצלחתו של הספינקטר האנאלי הפנימי בפרט להרפות כראוי גורמת להשפעה טראומטית ברמות חומרה שונות בהתאם לאופי וכמות התנועות החזקות. בעוד שהשפעה זו עשויה לא לגרום נזק מבני קבוע לספינקטר, וכתוצאה מכך אין תלונות (100), היא עשויה גם להוביל לבעיות מבניות חמורות המתקדמות לבריחת צואה (97). בריחת צואה יכולה להיות כללית או להתרחש רק בתנאים מסוימים. לדוגמה, דווח כי חלק מהחולים עם EMG של ספינקטר אנאלי חיצוני תקין אך פעילות נמוכה יותר שזוהתה ב-EMG של הספינקטר האנאלי הפנימי, שיכלו לשלוט בצואה ובגז באופן רגיל, חוו דליפת גז במהלך קיום יחסי מין (101). הדבר מעيد כי יש לבצע תשאול מפורט יותר בקבוצות סיכון.

איור 3. ירידה בלחץ המנוחה האנאלי עקב יחסי מין אנאליים (97).

1. תכונות ביוכימיות של הזרע
   זרע הוא תערובת כימית מורכבת ביותר. מחקר מדעי שנערך במיוחד ב-30 השנים האחרונות הרחיב מאוד את הידע שלנו על רכיבי הזרע. עם זאת, עדיין יש ברשותנו ידע מוגבל מאוד לגבי ההשפעות המקומיות והמערכתיות של חשיפת הנרתיק או הרקטום למולקולות אלו. כמה מולקולות ביוכימיות חשובות שנמצאו בזרע כוללות: LH, FSH, פרולקטין, וזופרסין, אוקסיטוצין, TRH, סרוטונין, מלטונין, קטכולאמינים, אנדורפינים, טסטוסטרון ונגזרותיו, אסטרוגנים, קורטיזול, פרוסטגלנדינים, סיציטונין, HCG, חלבונים שלייתים ורלאקסין (102). מצוין כי חלק מהורמונים כמו טסטוסטרון, LH ואוקסיטוצין, כמו גם כימיקלים מסוימים אחרים כמו פרוסטגלנדינים הנמצאים בזרע המושקע בנרתיק, מספקים יתרונות פסיכולוגיים לנשים; עם זאת, חומרים אלו אינם יכולים לייצר את אותה השפעה דרך מערכת העיכול (למשל, יחסי מין אנאליים) (5, 103). ואכן, בבחינת הספרות הרפואית, אנו רואים שיחסי מין פניל-וגינליים הם צורת הפעילות המינית הבריאה ביותר מבחינה פסיכולוגית, ואילו יחסי מין אנאליים יכולים להשפיע לרעה על בריאות הנפש (5). לדוגמה, מדווח כי יחסי מין אנאליים עשויים להיות קשורים לבעיות פסיכולוגיות מסוימות כגון שימוש במנגנוני הגנה פסיכולוגיים לא בוגרים (104, 105), בולימיה (106) והפרעת דחק פוסט-טראומטית (107). מחקר עתידי על המולקולות הביוכימיות המרכיבות את הזרע והשפעותיהן המקומיות והמערכתיות על גוף האישה דרך הנתיב הנרתיקי או הרקטלי עשוי לקדם מאוד את הידע הנוכחי שלנו לגבי יתרונות יחסי המין הנרתיקיים והסיכונים שמציבים יחסי מין אנאליים.
2. נתיב המעבר בין הנרתיק למוח: עצב הוואגוס
   מרכיב חשוב המבדיל בין גירוי מיני שמקורו בנרתיק לבין זה של פעילויות מיניות אחרות הוא עצב הוואגוס. תחושה מהדגדגן מועברת באמצעות עצב הפודנדל. עצב הפודנדל אוסף גם תחושה מעור העור של אזור איברי המין ותעלת פי הטבעת. עצבי האגן וההיפוגסטריים מקבלים גירויים חושיים מחלק גדול ממערכת הרבייה הנשית, כולל הרקטום, צוואר הרחם והנרתיק. אותות חושיים אלו מעצבי הפודנדל, האגן וההיפוגסטריים מועברים בעיקר אל חוט השדרה. עם זאת, מחקרים ניסיוניים ותצפיות קליניות גילו כי עצב הוואגוס, שאינו קשור לחוט השדרה, נושא גם מידע חושי מאיברי הרבייה, והוכח כי גירוי וגינלי יכול להוביל לאורגזמה אפילו אצל נשים עם פגיעה מלאה בחוט השדרה ברמת החזה (108-110).

איור 4. העברה של תחושה וגינלית ישירות למוח דרך עצב הוואגוס.

חיבור ישיר זה בין הנרתיק למוח דרך עצב הוואגוס גורם ליחסי מין וגינליים לייצר השפעות ביוכימיות מסוימות ברקמת המוח השונות מצורות אחרות של יחסי מין. מצב זה מעורר גם שינויים פיזיולוגיים שונים המשפיעים על הגוף כולו.

היכולת של המרווחים בין פעימות הלב אצל אנשים בריאים שלא להישאר קבועים בנסיבות שונות ולהראות שינויים תקופתיים נקראת "משתנות קצב הלב (HRV)." HRV, המספק מידע על האיזון הסימפתטי-פאראסימפתטי בגוף ומקובל כמדד לבריאות פיזיולוגית ופסיכולוגית כאחד, ידוע כיורד במחלות שונות. מחקרים הראו כי תדירות גבוהה יותר של יחסי מין פניל-וגינליים קשורה ל-HRV טוב יותר; לא ניתן היה לזהות קשר זה עבור צורות אחרות של פעילות מינית (111, 112). תגובת לחץ דם גבוהה למצבים מלחיצים (תגובתיות לחץ דם) נחשבת גם היא כגורם סיכון למחלות רבות. במחקר שערך ברודי, נמצא כי תדירות יחסי המין הפניל-וגינליים קשורה לתגובתיות לחץ דם נמוכה יותר (113). ההערכה היא כי הקשר בין יחסי מין פניל-וגינליים לבין HRV גבוה יותר ותגובתיות לחץ דם נמוכה יותר עשוי להיות קשור לפעילותו של עצב הוואגוס, המחבר את הנרתיק ישירות למוח (5).

סיכום
המאפיינים האנטומיים וההיסטולוגיים של הרקטום ותעלת פי הטבעת נוצרו כדי למלא את תפקיד עשיית הצרכים. השימוש במבנים אלו לקיום יחסי מין נושא סיכונים רפואיים משמעותיים. לכן, הסרת יחסי מין אנאליים מרפרטואר המין היא הכרח לא רק מנקודת מבט אסלאמית אלא גם מנקודת מבט בריאותית.

מקורות
(1) אבו דאוד, ניכא, 2164; חכים, מוסתדראק, 2/279; טברי, ג'אמי אל-ביאן, 2/234; סיויוטי, לובאב אן-נוקול, I, 57-58.
(2) בוחארי, תפסיר, 4528; מוסלים, ניכא, 1435; תירמידחי, תפסיר, 2978; אבו דאוד, ניכא, 2164; איבן מגה, ניכא, 29; דארימי, וודו, 114; טברי, ג'אמי אל-ביאן, 2/232.
(3) תירמידחי, טהארה, 102; איבן מגה, טהארה, 122; אבו דאוד, ניכא, 45; אחמד ב. חאנבאל, 2/444.

admin

I Rapporti Anali
La Sentenza sui Rapporti Anali nell'Islam
Il significato dei versetti 222 e 223 della Surah Al-Baqarah è il seguente:
"Ti chiedono riguardo alle mestruazioni. Di': 'È uno stato di disagio; pertanto, tenetevi lontano dalle donne durante le mestruazioni e non avvicinatevi a esse finché non si saranno purificate. Quando si saranno purificate, allora andate da esse nel modo in cui Allah vi ha ordinato. In verità, Allah ama coloro che si rivolgono a Lui di continuo e ama coloro che si purificano'. Le vostre spose sono un campo per voi; venite dunque al vostro campo come volete. Compiete buone opere per voi stessi. Temete Allah e sappiate che Lo incontrerete sicuramente. Dà la buona novella ai credenti!"

Questi versetti forniscono una risposta agli uomini musulmani che avevano interrogato il Profeta riguardo alle mestruazioni, ordinando loro di astenersi dai rapporti sessuali durante il periodo mestruale. Allo stesso tempo, viene stabilito che anche i rapporti anali (liwāt) sono proibiti da questi versetti. Questo perché l'espressione "nel modo in cui Allah vi ha ordinato" menzionata nel versetto è intesa come la via vaginale (il canale del parto). Infatti, il versetto successivo afferma: "Le vostre spose sono un campo per voi; venite dunque al vostro campo come volete." Il campo dell'umanità è l'utero della donna; la via d'accesso a questo campo è la vagina. Inoltre, il nostro Signore ha creato la vagina come stazione in cui viene scaricato lo sperma che procede verso l'utero, e il retto e il canale anale come passaggio attraverso il quale passa le feci appena prima di essere espanse. Tutte le caratteristiche anatomiche, istologiche e biochimiche possedute da questi organi sono precisamente adattate alle loro rispettive funzioni. Pertanto, è opportuno comprendere la via che Allah ha ordinato di utilizzare per i rapporti sessuali come quella vaginale, che Egli ha creato a questo scopo. Di conseguenza, l'espressione nel versetto, "venite al vostro campo come volete", non permette determinate pratiche sessuali non standard come i rapporti anali, ma consente piuttosto i rapporti vaginali in diverse posizioni.

Quando esaminiamo le narrazioni riguardanti le ragioni della rivelazione dei versetti di cui sopra, possiamo concludere che questi versetti furono rivelati principalmente per correggere due pratiche erronee:
Durante l'era preislamica (Jahiliyyah), i rapporti anali erano piuttosto comuni tra alcune tribù arabe della Mecca. Individui appartenenti a queste tribù sposarono donne di Medina dopo l'Hijra (migrazione) e desideravano avere rapporti anali con loro. Tuttavia, questa situazione turbò alcune donne di Medina, e la questione giunse infine al Profeta (1). Pertanto, attraverso i versetti di cui sopra, l'ordine di "andare da esse nel modo in cui Allah vi ha ordinato" è servito da ammonimento per questi compagni che desideravano avere rapporti anali con le loro mogli. Il secondo errore corretto dal versetto fu la credenza superstiziosa degli ebrei di Medina secondo cui "se ci si avvicina alla vagina di una donna da dietro, il bambino che nasce sarà strabico" (2). Infatti, quando osserviamo i testi sacri degli ebrei, vediamo che la posizione missionaria faccia a faccia, in cui l'uomo è sopra e la donna sotto, veniva raccomandata come la posizione di rapporto sessuale appropriata, e altre posizioni (in piedi, seduti, la donna sopra, ecc.) venivano condannate sulla base del fatto che fossero dannose (Talmud, Gittin, 70a). Pertanto nel Corano, con il comando "venite al vostro campo come volete", queste credenze superstiziose degli ebrei furono corrette e furono permesse diverse posizioni di rapporto sessuale, a condizione che avvengano per via vaginale.
Nella letteratura degli Hadith, vi sono molte diverse narrazioni trasmesse dal Profeta che affermano che i rapporti anali sono proibiti (3).

I Rapporti Anali da una Prospettiva Medica
Secondo le ricerche condotte, la prevalenza dei rapporti anali è in aumento in tutto il mondo. Le pubblicazioni pornografiche che ritraggono i rapporti anali come una parte naturale del sesso si ritiene giochino un ruolo significativo in questo aumento. Tuttavia, gli studi epidemiologici mostrano che per una percentuale significativa di donne che praticano rapporti anali, il sesso anale non viene vissuto normalmente e senza problemi, e si verificano frequentemente lamentele di dolore (4). Numerosi studi scientifici condotti fino ad oggi hanno dimostrato che il rapporto sessuale tramite pene e vagina (rapporto penieno-vaginale) è la forma più sana di attività sessuale da una prospettiva psicologica e fisiologica; il legame tra altre attività sessuali e la salute è più debole o inesistente, oppure influisce negativamente sulla salute, come nei casi della masturbazione e del sesso anale (5). In questo articolo, basandomi sulle informazioni ottenute da un'estesa revisione della letteratura, tenterò di riassumere i potenziali svantaggi dei rapporti anali sotto diverse intestazioni.

Figura 1. Alcuni rischi medici associati ai rapporti anali.

1. La Sottigliezza della Mucosa Rettale
   La mucosa rettale è notevolmente più sottile di quella vaginale. Mentre la vagina è rivestita da epitelio squamoso stratificato, la mucosa rettale è rivestita da epitelio colonnare semplice (6, 7). In uno studio, lo spessore medio dell'epitelio vaginale è risultato essere di 215,5 μm, mentre lo spessore medio dell'epitelio rettale è risultato di 24,6 μm (8). A causa di questa caratteristica istologica, la mucosa rettale è più vulnerabile ai danni durante i rapporti sessuali (9-12). Il danno mucosale crea due rischi medici significativi: infezione e cancro. Il fatto che la mucosa rettale sia spessa un solo strato di cellule facilita il passaggio e la diffusione di potenziali agenti infettivi violando la barriera mucosale traumatizzata durante i rapporti anali, consentendo loro di raggiungere strati più profondi (13-18). Inoltre, frequenti rapporti anali per un lungo periodo, che portano a una ripetuta traumatizzazione della mucosa, possono innescare lo sviluppo del cancro anale (19). Infatti, gli studi hanno dimostrato che l'irritazione a lungo termine della mucosa anale e la rigenerazione epiteliale ripetitiva sono associate al rischio di cancro anale (20).
2. Mancanza di Lubrificazione
   Il flusso sanguigno nella vagina è a livelli relativamente bassi a riposo. Con la stimolazione sessuale, il flusso sanguigno vaginale aumenta gradualmente e questo, attraverso un processo chiamato "trasudazione", fa sì che un fluido lubrificante appaia sulla superficie della vagina. La lubrificazione vaginale risultante facilita l'ingresso del pene e i movimenti sessuali, consentendo rapporti confortevoli. Inoltre, si pensa che le ghiandole di Bartolini, stimolate da segnali parasimpatici, contribuiscano in qualche modo alla lubrificazione vaginale durante il rapporto secernendo muco. In conclusione, la vagina può lubrificarsi spontaneamente durante i rapporti sessuali (21, 22). Tuttavia, il retto non possiede tale caratteristica e, poiché le membrane anorettali non possono fornire una lubrificazione sufficiente durante i rapporti sessuali, la tendenza al danno mucosale è molto maggiore nei rapporti anali rispetto a quelli vaginali. Il danno mucosale, come affermato sopra, aumenta il rischio di infezioni sessualmente trasmissibili e cancro anale.
3. Soppressione del Sistema Immunitario
   Lo sperma umano può portare alla soppressione del sistema immunitario in due modi diversi, indipendentemente dagli agenti infettivi: Uno è la soppressione diretta dell'immunità tramite le molecole immunosoppressive che contiene. Queste sostanze presenti nello sperma impediscono al corpo femminile di montare una risposta immunologica contro gli antigeni dello sperma, aumentando così la probabilità che lo sperma fecondi l'ovulo (23-25). Una seconda via è la risposta immunitaria che prende di mira gli antigeni nello sperma (immunizzazione allogenica) che si rivolge contro il sistema di difesa del corpo stesso attraverso la reattività crociata dovuta alla somiglianza strutturale (autoimmunità linfocitotossica) (26-29). Sebbene possa sembrare paradossale, gli studi scientifici hanno dimostrato che lo sperma può causare immunosoppressione attraverso entrambe le vie. Se confrontata con il rapporto vaginale, l'immunosoppressione dovuta all'esposizione allo sperma è molto più pronunciata nei rapporti anali (5, 30). La ragione più probabile di ciò è che i componenti dello sperma possono raggiungere più facilmente le strutture vascolari e le cellule immunitarie poiché l'epitelio rettale è molto sottile (25, 31, 32).

Tuttavia, vi sono alcune pubblicazioni con scoperte e punti di vista differenti. Ad esempio, Handzel et al. (33) hanno riscontrato che i valori dei linfociti T non erano influenzati negli individui che praticano rapporti anali. Chacho et al. (34) non sono riusciti a trovare una relazione statisticamente significativa tra i rapporti anali e lo sviluppo di anticorpi anti-sperma. Wiley et al. (35) hanno scoperto che negli individui infetti da HIV, l'esposizione rettale allo sperma tramite rapporti anali ha aumentato la perdita di cellule CD4 e peggiorato il decorso della malattia; tuttavia, hanno suggerito che ciò potesse essere dovuto ad altri agenti infettivi trasmessi attraverso i rapporti anali.

In conclusione, la soppressione del sistema immunitario può essere uno dei fattori responsabili del legame tra rapporti anali, malattie sessualmente trasmissibili e cancro anale. Tuttavia, sono necessarie ulteriori ricerche su questo argomento.

1. Infezioni Sessualmente Trasmissibili
   A causa della maggiore suscettibilità della mucosa rettale al danno traumatico e possibilmente agli effetti immunosoppressivi dell'esposizione rettale allo sperma, i rapporti anali comportano un grave rischio di infezioni sessualmente trasmissibili, in particolare l'infezione da HIV (36-45). Studi di laboratorio hanno dimostrato che il tessuto vaginale è significativamente più resistente all'infezione da HIV rispetto al tessuto rettale (46-49). Tanto che il rischio di trasmissione dell'HIV durante i rapporti anali è quasi 20 volte superiore rispetto ai rapporti vaginali (50-53).
2. Cancro Anale
   Esistono numerosi studi scientifici che dimostrano che i rapporti anali aumentano il rischio di cancro anale (19, 37, 54-66). Sebbene il fattore principale implicato in questo forte legame tra rapporti anali e cancro anale sia l'infezione da HPV, alcuni studi scientifici hanno dimostrato che i rapporti anali possono innescare lo sviluppo del cancro indipendentemente dall'infezione da HPV (19, 67). Questa situazione può essere legata a due problemi importanti causati dai rapporti anali: la soppressione del sistema immunitario e il trauma mucosale cronico. Vale a dire, in situazioni in cui il sistema immunitario è soppresso, come nei trapianti d'organo, il rischio di cancro anale aumenta in modo significativo (62, 63, 68), e gli studi scientifici hanno dimostrato che i rapporti anali possono avere un pronunciato effetto immunosoppressivo sull'organismo (69-76). Inoltre, a causa della sottigliezza dell'epitelio rettale e della lubrificazione insufficiente, la probabilità di danno mucosale durante i rapporti anali è piuttosto elevata, ed è noto che la rigenerazione epiteliale ripetitiva è associata al rischio di cancro anale (20).
3. Infertilità
   La vagina è rivestita da epitelio squamoso stratificato. Questo spesso strato funge da barriera impedendo ai contenuti dello sperma di raggiungere le strutture vascolari, contribuendo a prevenire lo sviluppo di una risposta immunitaria, in particolare contro le cellule spermatiche. L'epitelio rettale, tuttavia, è spesso un solo strato di cellule e pertanto i rapporti anali comportano teoricamente un rischio maggiore per lo sviluppo di anticorpi contro lo sperma. Viene affermato che questi anticorpi anti-sperma, formati a seguito dell'esposizione rettale allo sperma, potrebbero portare all'infertilità (25, 77). Tuttavia, nonostante queste ipotesi teoriche e persino alcune scoperte sperimentali (78) e osservazionali (79), vi sono anche studi che non mostrano alcun legame significativo tra i rapporti anali e lo sviluppo di anticorpi anti-sperma (34, 80). Pertanto, possiamo dire che gli studi esistenti sono insufficienti per giungere a una conclusione definitiva.
4. Feci Rettali
   Teoricamente, le feci non sono presenti/immagazzinate nel retto. Il retto è solo un passaggio per le feci. L'ingresso delle feci dal colon sigmoideo nel retto tramite movimento di massa innesca la sensazione di defecazione. In questo caso, la defecazione può essere avviata o, se le condizioni non sono adatte, ritardata. Quando la defecazione viene posticipata, le feci entrate nel retto ritornano al colon sigmoideo; in caso di defecazione, vengono espanse attraverso l'ano. Tuttavia, durante questo processo, una piccola quantità di particelle fecali può rimanere nel retto. Infatti, i medici possono eseguire un esame delle feci tramite esplorazione rettale digitale. Cioè, incontrare residui fecali entro la distanza di un dito oltre l'ano è un evento comune. Pertanto, durante i rapporti anali, il glande del pene può essere contaminato da particelle fecali ed essere contaminato da vari microrganismi presenti nelle feci.

I microrganismi trasmessi al pene attraverso i rapporti anali possono causare infezioni del tratto urinario negli uomini (81-85); possono anche raggiungere il sistema genito-urinario femminile attraverso successivi rapporti penieno-vaginali (82, 86-89). Persino la storia di rapporti anali nella madre emerge come il fattore di rischio più importante determinato per la colonizzazione del batterio E. coli nei neonati (90).

Figura 2. Rischi presentati dai rapporti anali legati alle feci rettali.

1. Danno allo Sfintere Anale
   I muscoli che circondano le aperture o i passaggi nel corpo e consentono a queste strutture di chiudersi contraendosi sono chiamati "sfinteri". I muscoli dello "sfintere anale" che circondano l'ano mantengono l'ano chiuso per rendere possibile una defecazione controllata. Il danno a questi muscoli per qualsiasi motivo può portare alla perdita del controllo intestinale e al passaggio involontario di feci o gas (incontinenza fecale).

Durante la defecazione, da un lato, i muscoli nella parete dell'intestino crasso si contraggono per spingere le feci in avanti e, dall'altro, i muscoli dello sfintere interno si rilassano riflessivamente per aprire l'orifizio per il passaggio delle feci (91). Tuttavia, durante i rapporti anali, questo meccanismo di rilassamento riflesso non funzionerà correttamente (92). Al contrario, ci sono studi che mostrano che durante l'eccitazione sessuale, gli sfinteri anali si contraggono riflessivamente, probabilmente per prevenire il passaggio di feci o gas durante i rapporti sessuali (93-95). Il tessuto sfinterico contratto, che non è stato in grado di rilassarsi a sufficienza, può essere traumatizzato a vari livelli a causa dei vigorosi movimenti sessuali che si verificano durante i rapporti anali (96-98).

Miles et al. (97), in uno studio condotto su uomini omosessuali, hanno scoperto che le lamentele di incontinenza fecale erano significativamente più comuni negli individui che praticano rapporti anali rispetto a individui normali della stessa fascia d'età; hanno determinato che il profilo della pressione a riposo anale è cambiato e la pressione massima a riposo anale è diminuita, concludendo che il sesso anale è associato a una ridotta pressione a riposo nel canale anale e a un aumentato rischio di incontinenza anale. Questo studio ha trovato una correlazione negativa tra il numero totale di partner con cui sono stati sperimentati rapporti anali e la pressione massima a riposo anale. Ciò indica che la diminuzione della pressione a riposo si sviluppa cumulativamente a causa dei rapporti anali. Inoltre, la pressione massima a riposo e la pressione massima di compressione sono risultate inferiori negli individui con incontinenza. Questo risultato suggerisce che le lamentele di incontinenza potrebbero essere collegate a queste riduzioni di pressione. Miles et al. hanno proposto che la traumatizzazione dello sfintere anale interno dovuta ai rapporti anali potrebbe essere responsabile della diminuzione della pressione a riposo anale. Infatti, è noto che anche se lo sfintere anale esterno è in qualche modo paralizzato, la pressione a riposo non ne è grandemente influenzata e pertanto una porzione significativa della pressione a riposo del canale anale è attribuibile allo sfintere anale interno (99). Chun et al. (100), sebbene abbiano trovato la pressione a riposo del canale anale significativamente più bassa negli uomini omosessuali che praticano rapporti anali, non hanno trovato alcuna prova di danno strutturale nello sfintere anale interno o esterno. Tuttavia, hanno affermato che, sebbene abbiano trovato la differenza non statisticamente significativa, gli uomini che praticano rapporti anali tendevano ad avere sfinteri anali più sottili. Un altro punto degno di nota è che gli individui inclusi da Chun et al. nel loro studio non avevano lamentele di incontinenza fecale. Ciò suggerisce che la differenza osservata tra i risultati degli studi condotti da Miles et al. e Chun et al. possa essere correlata al gruppo di pazienti selezionato.

Sembra che durante i rapporti anali, il fallimento soprattutto dello sfintere anale interno nel rilassarsi a sufficienza provochi un effetto traumatico di varia gravità a seconda della natura e della quantità dei movimenti vigorosi. Sebbene questo effetto possa non causare danni strutturali permanenti allo sfintere, non risultando in lamentele (100), può anche portare a gravi problemi strutturali che progrediscono verso l'incontinenza fecale (97). L'incontinenza fecale può essere generale o verificarsi solo in determinate condizioni. Ad esempio, è stato riportato che alcuni pazienti con EMG dello sfintere anale esterno normale ma attività inferiore rilevata negli EMG dello sfintere anale interno, che potevano normalmente controllare feci e gas, hanno sperimentato perdite di gas durante i rapporti sessuali (101). Ciò indica che dovrebbe essere condotto un questionario più dettagliato nei gruppi a rischio.

Figura 3. Diminuzione della pressione a riposo anale dovuta ai rapporti anali (97).

1. Proprietà Biochimiche dello Sperma
   Lo sperma è una miscela chimica altamente complessa. La ricerca scientifica condotta in particolare negli ultimi 30 anni ha notevolmente ampliato la nostra conoscenza riguardo ai componenti dello sperma. Tuttavia, possediamo ancora una conoscenza molto limitata riguardo agli effetti locali e sistemici dell'esposizione della vagina o del retto a queste molecole. Alcune importanti molecole biochimiche presenti nello sperma includono: LH, FSH, prolattina, vasopressina, ossitocina, TRH, serotonina, melatonina, catecolamine, endorfine, testosterone e suoi derivati, estrogeni, cortisolo, prostaglandine, calcitonina, HCG, proteine placentari e relaxina (102). Viene affermato che alcuni ormoni come testosterone, LH e ossitocina, così come alcune altre sostanze chimiche come le prostaglandine presenti nello sperma depositato nella vagina, offrono benefici psicologici per le donne; tuttavia, queste sostanze non possono produrre lo stesso effetto attraverso il tratto digerente (ad esempio, rapporti anali) (5, 103). Infatti, esaminando la letteratura medica, vediamo che il rapporto penieno-vaginale è la forma di attività sessuale psicologicamente più sana, mentre i rapporti anali possono influenzare negativamente la salute mentale (5). Ad esempio, viene riportato che i rapporti anali possono essere collegati a determinati problemi psicologici come l'uso di meccanismi di difesa psicologici immaturi (104, 105), bulimia (106) e disturbo da stress post-traumatico (107). La ricerca futura sulle molecole biochimiche che costituiscono lo sperma e sui loro effetti locali e sistemici sul corpo femminile tramite la via vaginale o rettale può far avanzare notevolmente la nostra attuale conoscenza riguardo ai benefici del rapporto vaginale e ai rischi posti dai rapporti anali.
2. La Via di Transito tra la Vagina e il Cervello: Il Nervo Vago
   Un elemento importante che distingue la stimolazione sessuale derivante dalla vagina da quella di altre attività sessuali è il nervo vago. La sensazione dal clitoride viene trasmessa tramite il nervo pudendo. Il nervo pudendo raccoglie anche la sensazione dalla pelle dell'area genitale e del canale anale. I nervi pelvici e ipogastrici ricevono stimoli sensoriali da gran parte del sistema riproduttivo femminile, inclusi l'utero, la cervice e la vagina. Questi segnali sensoriali dai nervi pudendo, pelvici e ipogastrici vengono trasmessi principalmente al midollo spinale. Tuttavia, studi sperimentali e osservazioni cliniche hanno rivelato che il nervo vago, che non è correlato al midollo spinale, trasporta anche informazioni sensoriali dagli organi riproduttivi, ed è stato dimostrato che la stimolazione vaginale può portare all'orgasmo anche in donne con lesione completa del midollo spinale a livello toracico (108-110).

Figura 4. Trasmissione della sensazione vaginale direttamente al cervello tramite il nervo vago.

Questa connessione diretta tra la vagina e il cervello tramite il nervo vago fa sì che il rapporto vaginale produca determinati effetti biochimici nel tessuto cerebrale che sono diversi da altre forme di rapporto sessuale. Questa situazione innesca anche vari cambiamenti fisiologici che influenzano l'intero corpo.

La capacità degli intervalli tra i battiti cardiaci negli individui sani di non rimanere costanti in circostanze differenti e di mostrare cambiamenti periodici è chiamata "variabilità della frequenza cardiaca (HRV)". L'HRV, che fornisce informazioni sull'equilibrio simpatico-parasimpatico nel corpo ed è accettato come indicatore sia della salute fisiologica che psicologica, è noto per diminuire in varie malattie. Gli studi hanno dimostrato che rapporti penieno-vaginali più frequenti sono associati a una migliore HRV; questa associazione non ha potuto essere rilevata per altre forme di attività sessuale (111, 112). Una risposta della pressione sanguigna elevata a situazioni stressanti (reattività della pressione sanguigna) è anche considerata un fattore di rischio per molte malattie. In uno studio condotto da Brody, la frequenza dei rapporti penieno-vaginali è risultata associata a una minore reattività della pressione sanguigna (113). Si pensa che la connessione tra il rapporto penieno-vaginale e una maggiore HRV e una minore reattività della pressione sanguigna sia potenzialmente correlata all'attività del nervo vago, che collega la vagina direttamente al cervello (5).

Conclusione
Le caratteristiche anatomiche e istologiche del retto e del canale anale sono create per adempiere alla funzione della defecazione. L'uso di queste strutture per i rapporti sessuali comporta rischi medici significativi. Pertanto, rimuovere i rapporti anali dal repertorio sessuale è una necessità non solo da una prospettiva islamica ma anche da una prospettiva di salute.

Riferimenti
(1) Abu Dawud, Nikah, 2164; Hakim, Mustadrak, 2/279; Tabari, Jami' al-Bayan, 2/234; Suyuti, Lubab an-Nuqul, I, 57-58.
(2) Bukhari, Tafsir, 4528; Muslim, Nikah, 1435; Tirmidhi, Tafsir, 2978; Abu Dawud, Nikah, 2164; Ibn Majah, Nikah, 29; Darimi, Wudu, 114; Tabari, Jami' al-Bayan, 2/232.
(3) Tirmidhi, Taharah, 102; Ibn Majah, Taharah, 122; Abu Dawud, Nikah, 45; Ahmad b. Hanbal, 2/444.