Kurayzaoğulları Katliamı İddiası

admin

Kurayzaoğulları Katliamı İddiası
“Küfretmiş olanlarla karşılaştığınız zaman, onları iyice zayıflatıncaya kadar boyunlarını vurun!
Ardından bağı sıkıca bağlayın! Ondan sonra da ya karşılıksız ya da fidye karşılığı... Ta ki, savaş
ağırlıklarını bırakıncaya kadar… İşte böyle! Allah dileseydi, onlardan intikam alırdı. Fakat bazınızı
bazınızla imtihan etmek için... Allah yolunda öldürülenlere gelince, onların yaptıklarını asla boşa
çıkarmayacak! (47/4)”
İddiaya göre, Muhammed peygamber döneminde, Medine'de bulunan Kurayzaoğulları,
Hendek Savaşı esnasında, Mekkeli müşriklerle ortak hareket ettikleri ve bu nedenle, bir bakıma
vatana ihanet suçunu işledikleri için; Hendek Savaşı'nın ardından, Kurayzaoğulları'na ait kale,
müslümanlar tarafından kuşatılmıştır. Muhasara esnasında, Kurayzaoğulları, kadın ve çocuklarını
alarak ve sahip oldukları bütün mallarını Müslümanlara bırakarak, Medine'den ayrılmak istemiş;
ancak bu teklifleri Muhammed peygamber tarafından kabul edilmemiştir. Bunun üzerine,
Kurayzaoğulları'nın liderlerinden Kab b. Esed, kavmine bir konuşma yaparak, Muhammed
peygamberin Allah'ın elçisi olduğunun kendilerince de anlaşıldığını (!) ve onun peygamberliğinin
kabul edilmesi gerektiğini söylemiş; bu teklif kabul görmeyince, kadınları ve çocukları öldürerek
savaşmaya devam etmeyi önermiş; ancak bu da kabul görmeyince, Müslümanların kendilerinden
saldırı beklemediği bir zamanda, yani Cumartesi günü saldırmayı ve bu şekilde Müslümanları
hazırlıksız yakalamayı teklif etmiş; fakat bu da kabul görmemiştir. Sonuçta, uzun süren bir direnişin
ardından, Kurayzaoğulları, kendileri hakkında hüküm vermesi için Sad b. Muaz'ın hakemliğine
başvurulması şartıyla, teslim olmaya razı olmuşlardır. Bunun üzerine, o sırada ağır yaralı vaziyette
bulunan ve bu Yahudi kabilesine yakınlığıyla bilinen Sad b. Muaz'ın hakemliğine başvurulmuş; o da,
Tevrat'a göre hüküm vererek, esir erkeklerin tümünün öldürülmelerine; kadın ve çocukların ise
ganimet olarak dağıtılmasına hükmetmiştir. Bunun üzerine 400-900 civarında Yahudi esir
öldürülmüştür.
Bu iddia, her şeyden önce, birtakım mantıksal tutarsızlıklar ihtiva etmektedir: Muhasara
esnasında, Kurayzaoğulları’nın kadın ve çocuklarını da alarak ve sahip oldukları bütün malları
Müslümanlara bırakarak Medine'den ayrılma isteklerini geri çeviren (!) peygamberimizin, ne hüküm
vereceği belli olmayan bir sahabinin hakemliği ile savaşın sonlandırılmasını kabul etmesi, makul
değildir! Yukarıdaki iddiada anlatılan olaylar ve özellikle sürecin sonunda alınan ve uygulanan karar,
Kuran’da tanımlanan savaş hukukuna (mesela, 47/4) tamamen aykırıdır. Bir sahabinin, Kuran
dururken, Kuran’a aykırı bir Tevrat ayetine göre karar alması ve peygamberin de buna ses
çıkarmaması düşünülemez! Ayrıca, bu olaydan bahsettiği düşünülen Kuran ayetlerinde (33/26-27),
düşman kuvvetlerinin bir kısmının öldürülüp, bir kısmının da esir alındığı ifade edilmekle birlikte (ki bu
savaşların doğal sonucudur), teslim alınan yüzlerce esirin acımasızca katledildiğine dair bir ifade
bulunmamaktadır.
Lancaster Üniversitesi’nden (İngiltere) Walid Najib Arafat (ö. 2005), 1976 yılında Journal of
the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (JRAS) dergisinde yayımlanan “New Light on the
Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina” başlıklı makalesinde,
- Kurayzaoğulları katliamını anlatan hikayenin, İbn İshak tarafından, Yahudi kaynaklarından
da yararlanılarak değişik rivayetlerin bir araya getirilmesi ile oluşturulduğunu ve böylece
hadisenin gerçekleştiği düşünülen tarihten çok daha sonraları üretildiğini,
- hikayenin kaynaklarının çoğunun dayanaksız ve güvenilmez olduğunu,
- hikayenin kökenlerinin, çok daha eski birtakım efsanevi olaylara kadar uzanıyor
olabileceğini
ifade etmiştir.
Gerçekten de, tarih boyunca Yahudiler, toplumu ortak acılar ve idealler temelinde birleştirerek
kendi milli kimliklerini güçlendirmek maksadıyla, birtakım katliam iddialarını ve kahramanlık öykülerini
gündeme getirmişlerdir. İşte bunlardan biri de, WN Arafat’ın sözünü ettiğimiz makalesinde dikkat
çektiği gibi, “Masada Efsanesi”dir. Bu efsaneye göre (Josephus, The Wars of the Jews), Roma
zulmünden kaçan Yahudiler İsrail’deki Masada kalesine sığınmışlardı. Romalılar bu kaleyi uzun bir
süre kuşatma altında tutarlar; ancak kaleyi ele geçiremezler. Kuşatmanın sonuna doğru, liderleri
Eleazar, Masada kalesindeki Yahudilere bir konuşma yaparak, teslim olmaktansa ölmenin daha doğru
olacağını anlatır. Sonunda, içlerinden seçilen bir grup, kadın ve çocuklar da dahil olmak üzere önce
950 kişiyi öldürür; ardından da birbirlerini… Ancak 1963’te Yigael Yadin başkanlığında başlayan ve
devam eden arkeolojik kazılarda, iddia edilen sayıda iskelet kalıntısına rastlanamadığı gibi, kitlesel bir
intiharı destekleyecek kanıtlara da ulaşılamamıştır.
Sonuç olarak, söz konusu olaydan bahsettiği düşünülen ayetlerin metnine ve Kuran’da
tanımlanan savaş hukuku ilkelerine tamamen aykırı duran, kendi içinde mantıksal çelişkiler barındıran,
yeterli tarihsel kanıttan uzak ve eski Yahudi efsanelerinden izler taşıyan böylesi bir katliam iddiasını
kabul etmenin doğru olmayacağı sonucuna varılabilir.
Her şeyin en doğrusunu Allah bilir!

admin

Here is the English translation of the provided text:

admin

July 21

category: inviteGOD 154.83.95.241
The Alleged Banu Qurayza Massacre

"When you meet those who disbelieve [in battle], strike [their] necks until you have thoroughly subdued them! Thereafter, bind [their] bonds securely! After that, either show grace [release without ransom] or take ransom... until the war lays down its burdens... Thus it is! And if Allah had willed, He could have taken vengeance upon them. But [He ordered this] to test some of you by means of others. And those who are killed in the cause of Allah—never will He render their deeds void! (Quran 47/4)"

According to the claim, during the period of Prophet Muhammad, the Banu Qurayza tribe located in Medina acted in collusion with the Meccan polytheists during the Battle of the Trench. Because they committed what was effectively treason, following the Battle of the Trench, the fortress belonging to Banu Qurayza was besieged by Muslims. During the siege, Banu Qurayza wished to leave Medina by taking their women and children with them and leaving all their possessions to the Muslims; however, this proposal was not accepted by Prophet Muhammad.

Upon this, Ka'b b. Asad, one of the leaders of Banu Qurayza, made a speech to his tribe stating that it was now understood by them as well that Prophet Muhammad was indeed the messenger of God (!) and that his prophethood should be accepted. When this proposal was rejected, he suggested killing the women and children to continue fighting. When this was also rejected, he proposed attacking the Muslims at a time when they would not expect an attack—namely on Saturday (Sabbath)—to catch them unprepared; however, this proposal was not accepted either.

Ultimately, after a prolonged resistance, Banu Qurayza agreed to surrender on the condition that Sa'd b. Mu'adh would act as an arbitrator to pass judgment concerning them. Thereupon, the arbitration of Sa'd b. Mu'adh, who was severely wounded at the time and known for his closeness to this Jewish tribe, was sought. He ruled according to the Torah, declaring that all captive men be executed, and that the women and children be distributed as war booty. Consequently, around 400 to 900 Jewish captives were killed.

This claim, first and foremost, contains several logical inconsistencies: It is not reasonable for our Prophet—who allegedly turned down (!) the request of the Banu Qurayza during the siege to leave Medina with their women and children while leaving all their property to the Muslims—to accept ending the war based on the arbitration of a companion whose verdict was completely uncertain!

The events described in the claim above, and especially the decision rendered and executed at the end of the process, are completely contrary to the law of warfare defined in the Quran (e.g., 47/4). It is unthinkable that a companion would make a ruling according to a verse from the Torah that contradicts the Quran when the Quran is right there, and that the Prophet would remain silent about it!

Furthermore, in the Quranic verses believed to mention this event (33/26–27), while it is stated that a portion of the enemy forces were killed and another portion taken captive (which is the natural outcome of wars), there is no statement whatsoever suggesting that hundreds of surrendered captives were ruthlessly massacred.

Walid Najib Arafat (d. 2005) from Lancaster University (UK), in his 1976 article titled "New Light on the Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina" published in the Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (JRAS), stated that:

The narrative recounting the massacre of Banu Qurayza was constructed by Ibn Ishaq by compiling various traditions, also utilizing Jewish sources, and was thus produced long after the date the event was believed to have taken place,

Most of the sources of the narrative are unsubstantiated and unreliable,

The origins of the narrative may trace back to certain much older legendary events.

Indeed, throughout history, Jews have brought forward various claims of massacres and heroic tales in order to strengthen their national identity by uniting society on the basis of shared suffering and ideals. One of these is the "Masada Legend," to which W. N. Arafat drew attention in the article mentioned above. According to this legend (Josephus, The Wars of the Jews), Jews fleeing Roman oppression took refuge in the Masada fortress in Israel. The Romans kept this fortress under siege for a long time, but could not capture it. Toward the end of the siege, their leader, Eleazar, made a speech to the Jews in the Masada fortress, explaining that it would be better to die than to surrender. Eventually, a group selected from among them killed 950 people—including women and children—first, and then each other... However, archaeological excavations that began in 1963 under the direction of Yigael Yadin and continued thereafter revealed neither the claimed number of skeletal remains nor any evidence supporting a mass suicide.

In conclusion, it can be inferred that it would not be correct to accept such a claim of massacre—a narrative that stands completely contrary to the text of the verses thought to mention the event and the principles of warfare law defined in the Quran, contains internal logical contradictions, lacks sufficient historical evidence, and bears traces of ancient Jewish legends.

Allah knows the truth of all things!

admin

La alegada masacre de los Banu Qurayza

"Cuando os enfrentéis en combate a los que no creen, ¡golpeadles en el cuello hasta someterlos por completo!

Después, ¡asegurad bien sus ataduras! Luego, o bien mostrad gracia [liberándolos sin rescate] o bien tomad un rescate... hasta que la guerra deposite sus cargas... ¡Así es! Y si Allah hubiera querido, Se habría vengado de ellos por Sí mismo. Pero [ordenó esto] para probar a algunos de vosotros por medio de otros. Y a quienes sean muertos en la causa de Allah, ¡jamás dejará que sus obras sean en vano! (Corán 47/4)"

Según la afirmación, durante la época del Profeta Mahoma, la tribu de los Banu Qurayza situada en Medina actuó en colusión con los politeístas de La Meca durante la Batalla del Foso. Debido a que cometieron lo que era prácticamente un delito de traición, tras la Batalla del Foso, la fortaleza perteneciente a los Banu Qurayza fue sitiada por los musulmanes. Durante el sitio, los Banu Qurayza quisieron abandonar Medina llevándose a sus mujeres e hijos y dejando todos sus bienes a los musulmanes; sin embargo, esta propuesta no fue aceptada por el Profeta Mahoma.

Ante esto, Ka'b b. Asad, uno de los líderes de los Banu Qurayza, pronunció un discurso ante su tribu señalando que ellos mismos ya habían comprendido que el Profeta Mahoma era verdaderamente el mensajero de Dios (!) y que su profecía debía ser aceptada. Cuando esta propuesta fue rechazada, sugirió matar a las mujeres y a los niños para continuar luchando. Cuando esto también fue rechazado, propuso atacar a los musulmanes en un momento en que no esperaran un ataque —a saber, el sábado (Sabbat)— para atraparlos desprevenidos; sin embargo, esta propuesta tampoco fue aceptada.

Finalmente, tras una prolongada resistencia, los Banu Qurayza aceptaron rendirse con la condición de que Sa'd b. Mu'adh actuara como árbitro para dictar sentencia sobre ellos. Acto seguido, se recurrió al arbitraje de Sa'd b. Mu'adh, quien se encontraba gravemente herido en ese momento y era conocido por su cercanía a esta tribu judía; este juzgó según la Torá, dictaminando que todos los hombres cautivos fueran ejecutados y que las mujeres y los niños fueran distribuidos como botín de guerra. Como consecuencia, entre 400 y 900 cautivos judíos fueron ejecutados.

Esta afirmación, en primer lugar, contiene varias inconsistencias lógicas: ¡No resulta razonable que nuestro Profeta —quien supuestamente rechazó (!) la petición de los Banu Qurayza durante el sitio de abandonar Medina con sus mujeres e hijos dejando todas sus propiedades a los musulmanes— aceptara poner fin a la guerra basándose en el arbitraje de un compañero cuyo veredicto era completamente incierto!

Los hechos descritos en la afirmación anterior, y especialmente la decisión adoptada y ejecutada al final del proceso, son completamente contrarios a la ley de guerra definida en el Corán (por ejemplo, 47/4). ¡Es impensable que un compañero tomara una decisión basada en un versículo de la Torá contrario al Corán habiendo texto coránico al respecto, y que el Profeta no dijera nada!

Además, en los versículos coránicos que se cree que mencionan este suceso (33/26–27), si bien se afirma que una parte de las fuerzas enemigas fue muerta y otra parte fue tomada cautiva (lo cual es el resultado natural de las guerras), no existe declaración alguna que sugiera que cientos de cautivos rendidos fueron masacrados despiadadamente.

Walid Najib Arafat (m. 2005), de la Universidad de Lancaster (Reino Unido), en su artículo de 1976 titulado "New Light on the Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina" (Nuevas luces sobre la historia de los Banu Qurayza y los judíos de Medina), publicado en la revista Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (JRAS), señaló que:

El relato que narra la masacre de los Banu Qurayza fue construido por Ibn Ishaq mediante la recopilación de diversas tradiciones, recurriendo también a fuentes judías, por lo que fue elaborado mucho tiempo después de la fecha en que se cree que ocurrió el suceso.

La mayoría de las fuentes del relato carecen de fundamento y no son fiables.

Los orígenes de la narrativa podrían remontarse a ciertos eventos legendarios mucho más antiguos.

En efecto, a lo largo de la historia, los judíos han presentado diversas acusaciones de masacres y relatos heroicos con el fin de fortalecer su identidad nacional uniendo a la sociedad sobre la base de sufrimientos e ideales compartidos. Uno de ellos es la "Leyenda de Masada", sobre la cual W. N. Arafat llamó la atención en el artículo mencionado. Según esta leyenda (Josefo, Las guerras de los judíos), los judíos que huían de la opresión romana se refugiaron en la fortaleza de Masada, en Israel. Los romanos mantuvieron esta fortaleza bajo sitio durante mucho tiempo, pero no pudieron capturarla. Hacia el final del sitio, su líder, Eleazar, pronunció un discurso ante los judíos de la fortaleza de Masada, explicándoles que sería mejor morir que rendirse. Finalmente, un grupo elegido entre ellos mató primero a 950 personas —incluidos mujeres y niños— y luego se mataron entre sí... Sin embargo, las excavaciones arqueológicas que comenzaron en 1963 bajo la dirección de Yigael Yadin y continuaron posteriormente no revelaron la cantidad afirmada de restos óseos ni evidencias que respalden un suicidio masivo.

En conclusión, se puede deducir que no sería correcto aceptar semejante afirmación de masacre: una narrativa que se opone completamente al texto de los versículos que se cree que mencionan el suceso y a los principios del derecho de guerra definidos en el Corán, contiene contradicciones lógicas internas, carece de evidencia histórica suficiente y lleva huellas de antiguas leyendas judías.

¡Allah sabe la verdad de todas las cosas!

admin

Voici la traduction en français :

admin

21 juillet

catégorie : inviteGOD 154.83.95.241
Le prétendu massacre des Banu Qurayza

« Lorsque vous rencontrez au combat ceux qui ont mécru, frappez-les aux cols jusqu'à ce que vous les ayez complètement soumis !

Après cela, enchaînez-les solidement ! Ensuite, c'est soit la libération gratuite, soit la rançon... jusqu'à ce que la guerre dépose ses fardeaux... Il en est ainsi ! Et si Allah voulait, Il se vengerait Lui-même d'eux. Mais [Il a ordonné cela] afin de vous éprouver les uns par les autres. Et quant à ceux qui sont tués dans le sentier d'Allah, Il ne rendra jamais vaines leurs œuvres ! (Coran 47/4) »

Selon l'accusation, sous le prophétisme de Mahomet, la tribu des Banu Qurayza située à Médine aurait agi de concert avec les polythéistes de la Mecque pendant la bataille du Fossé. Parce qu'ils auraient commis ce qui s'apparente à un acte de haute trahison, la forteresse appartenant aux Banu Qurayza a été assiégée par les musulmans après la bataille du Fossé. Durant le siège, les Banu Qurayza ont souhaité quitter Médine en emmenant leurs femmes et leurs enfants, tout en abandonnant l'intégralité de leurs biens aux musulmans ; cependant, cette offre n'a pas été acceptée par le prophète Mahomet.

Sur ce, Ka'b b. Asad, l'un des leaders des Banu Qurayza, a prononcé un discours devant sa tribu en affirmant qu'ils avaient eux-mêmes compris que le prophète Mahomet était bel et bien le messager de Dieu (!) et que son prophétisme devait être reconnu. Lorsque cette proposition a été rejetée, il a suggéré de tuer les femmes et les enfants afin de continuer à combattre. Cette idée ayant également été rejetée, il a proposé d'attaquer les musulmans à un moment où ces derniers ne s'y attendraient pas — c'est-à-dire le jour du Sabbat (samedi) — pour les surprendre ; toutefois, cette option n'a pas non plus été retenue.

Finalement, après une longue résistance, les Banu Qurayza ont accepté de se rendre à la condition que Sa'd b. Mu'adh soit pris comme arbitre pour statuer sur leur sort. Il a alors été fait appel à l'arbitrage de Sa'd b. Mu'adh, qui était grièvement blessé à ce moment-là et connu pour sa proximité avec cette tribu juive ; celui-ci a tranché conformément à la Torah, ordonnant l'exécution de tous les hommes captifs et le partage des femmes et des enfants comme butin de guerre. Par conséquent, entre 400 et 900 captifs juifs auraient été exécutés.

Cette affirmation comporte avant tout plusieurs incohérences logiques : il n'est absolument pas raisonnable que notre Prophète — qui aurait rejeté (!) la demande des Banu Qurayza de quitter Médine avec leurs femmes et enfants en laissant tous leurs biens aux musulmans — accepte de mettre fin à la guerre en s'en remettant à l'arbitrage d'un compagnon dont le verdict était totalement imprévisible !

Les événements décrits dans le récit ci-dessus, et en particulier la décision prise et exécutée à l'issue du processus, sont totalement contraires au droit de la guerre défini dans le Coran (par exemple, 47/4). Il est impensable qu'un compagnon prenne une décision fondée sur un verset de la Torah contraire au Coran alors que le texte coranique existe, et que le Prophète ne dise rien à ce sujet !

De plus, dans les versets coraniques censés évoquer cet événement (33/26-27), s'il est mentionné qu'une partie des forces ennemies a été tuée et qu'une autre partie a été faite prisonnière (ce qui constitue l'issue naturelle des guerres), il n'existe absolument aucune mention suggérant que des centaines de prisonniers rendus aient été massacrés impitoyablement.

Walid Najib Arafat (m. 2005) de l'Université de Lancaster (Royaume-Uni), dans son article de 1976 intitulé "New Light on the Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina" (Un nouvel éclairage sur l'histoire des Banu Qurayza et des Juifs de Médine), publié dans la revue Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (JRAS), a affirmé que :

Le récit racontant le massacre des Banu Qurayza a été élaboré par Ibn Ishaq en compilant diverses traditions et en s'appuyant également sur des sources juives, étant ainsi produit bien après la date supposée de l'événement,

La plupart des sources du récit sont sans fondement et peu fiables,

Les origines du récit pourraient remonter à certains événements légendaires beaucoup plus anciens.

En effet, à travers l'histoire, les Juifs ont mis en avant diverses accusations de massacres et des récits héroïques dans le but de renforcer leur identité nationale en unissant la société autour de souffrances et d'idéaux partagés. L'un d'eux est la « Légende de Massada », sur laquelle W. N. Arafat attire l'attention dans l'article mentionné. Selon cette légende (Josèphe, La Guerre des Juifs), les Juifs fuyant l'oppression romaine se seraient réfugiés dans la forteresse de Massada en Israël. Les Romains auraient assiégé cette forteresse pendant une longue période sans réussir à la prendre. Vers la fin du siège, leur leader, Éléazar, aurait prononcé un discours devant les Juifs de Massada, expliquant qu'il valait mieux mourir que de se rendre. Finalement, un groupe désigné parmi eux aurait tué 950 personnes — y compris femmes et enfants — avant de se donner mutuellement la mort... Cependant, les fouilles archéologiques débutées en 1963 sous la direction de Yigael Yadin et poursuivies par la suite n'ont révélé ni le nombre prétendu de restes osseux, ni la moindre preuve appuyant l'hypothèse d'un suicide collectif.

En conclusion, on peut en déduire qu'il ne serait pas correct d'accepter une telle accusation de massacre : un récit qui s'oppose totalement au texte des versets censés évoquer l'événement ainsi qu'aux principes du droit de la guerre définis dans le Coran, qui contient des contradictions logiques internes, manque de preuves historiques suffisantes et porte les traces d'anciennes légendes juives.

Allah sait mieux que quiconque toute vérité !

admin

להלן התרגום לעברית:

admin

21 ביולי

קטגוריה: inviteGOD 154.83.95.241
הטענה בדבר טבח בני קורייט'ה

"כאשר תפגשו את אשר כפרו [בקרב], הכו בצווארם עד אשר תכניעו אותם כליל!

לאחר מכן, הדקו את כבליהם! ואז, או שתהיה זו מחילה [שחרור ללא פדיון] או פדיון... עד אשר תניח המלחמה את משאותיה... כך הוא! ואילו רצה אללה, היה נוקם בהם בעצמו. אך [הוא ציווה זאת] כדי לבחון חלק מכם באמצעות האחרים. ואלה שנהרגו למען אללה – לעולם לא יוריד את מעשיהם לטמיון! (קוראן 47/4)"

לפי הטענה, בתקופת הנביא מוחמד, שבט בני קורייט'ה ששכן אל-מדינה פעל בשיתוף פעולה עם עובדי האלילים ממכה במהלך קרב השוקת (אל-ח'נדק). מכיוון שביצעו מעשה שהיווה למעשה בגידה במולדת, בעקבות הקרב הוטל מצור על מבצרם של בני קורייט'ה על ידי המוסלמים. במהלך המצור, ביקשו בני קורייט'ה לעזוב את אל-מדינה כשהם לוקחים עמם את נשותיהם וילדיהם ומשאירים את כל רכושם למוסלמים; אך הצעה זו נדחתה על ידי הנביא מוחמד.

בעקבות זאת, כעב בן אסעד, אחד מנהיגי בני קורייט'ה, נשא נאום בפני בני שבטו ובו טען כי הם עצמם כבר הבינו שהנביא מוחמד הוא אכן שליחו של אללה (!) וכי יש להכיר בנבואתו. כשהצעה זו נדחתה, הוא הציע להרוג את הנשים והילדים ולהמשיך להילחם. כשהצעה זו נדחתה אף היא, הוא הציע להתקיף את המוסלמים בזמן שאינם מצפים להתקפה – כלומר ביום השבת – וכך לתפוס אותם לא מוכנים; אך גם הצעה זו לא התקבלה.

בסופו של דבר, לאחר התנגדות ממושכת, הסכימו בני קורייט'ה להיכנע בתנאי שסעד בן מעאד' ישמש כבורר ויפסיק דין בעניינם. לפיכך הופנו לבוררות של סעד בן מעאד', שהיה באותה עת פצוע קשה ונודע בקרבתו לשבט יהודי זה; הוא פסק על פי התורה, וקבע כי כל הגברים השבויים יוצאו להורג, והנשים והילדים יחולקו כשלל מלחמה. כתוצאה מכך הוצאו להורג כ-400 עד 900 שבויים יהודים.

טענה זו כוללת בראש ובראשונה מספר סתירות לוגיות: אין זה הגיוני שהנביא שלנו – אשר כביכול דחה (!) את בקשת בני קורייט'ה במהלך המצור לעזוב את אל-מדינה עם נשותיהם וילדיהם תוך השארת כל רכושם למוסלמים – יסכים לסיים את המלחמה על בסיס בוררות של צחאבי (מלווה) שפסיקתו הייתה בלתי צפויה לחלוטין!

האירועים המתוארים בטענה לעיל, ובמיוחד ההחלטה שהתקבלה והוצאה לפועל בסוף התהליך, מנוגדים לחלוטין לדיני המלחמה המוגדרים בקוראן (למשל, 47/4). אין זה יעלה על הדעת שצחאבי יקבל החלטה על פי פסוק מהתורה המנוגד לקוראן כאשר הטקסט הקוראני קיים, והנביא לא יביע על כך כל הסתייגות!

יתרה מזאת, בפסוקי הקוראן שנתפסים ככאלה המזכירים אירוע זה (33/26–27), אף על פי שמצוין כי חלק מכוחות האויב נהרגו וחלקם נלקחו בשבי (דבר המהווה תוצאה טבעית של מלחמות), אין כל אמירה המרמזת על כך שנרצחו באכזריות מאות שבויים שנכנעו.

ואליד נג'יב ערפאת (נפטר ב-2005) מאוניברסיטת לנקסטר (בריטניה), במאמרו משנת 1976 שפורסם בכתב העת Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (JRAS) תחת הכותרת "New Light on the Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina" ("אור חדש על סיפורם של בני קורייט'ה ויהודי מדינה"), ציין כי:

הסיפור המגולל את טבח בני קורייט'ה נוצר על ידי אבן אסחאק באמצעות ליקוט מסורות שונות ותוך הסתמכות גם על מקורות יהודיים, וכך הוא הופק זמן רב לאחר התאריך שבו משערים שהאירוע התרחש,

מרבית המקורות של הסיפור הם חסרי ביסוס ובלתי מהימנים,

מקורות הסיפור עשויים להימתח אחורה עד לאירועים אגדיים עתיקים בהרבה.

אכן, לאורך ההיסטוריה, העלו היהודים טענות שונות על מעשי טבח וסיפורי גבורה במטרה לחזק את זהותם הלאומית על ידי איחוד החברה סביב סבל ואידיאלים משותפים. אחד מאלה הוא "אגדת מצדה", שעליה מצביע ו' נ' ערפאת במאמרו המוזכר. לפי אגדה זו (יוספוס פלביוס, מלחמת היהודים), היהודים שנמלטו מהדיכוי הרומי מצאו מקלט במבצר מצדה בישראל. הרומאים הטילו מצור על מבצר זה במשך תקופה ארוכה, אך לא הצליחו לכבוש אותו. לקראת סוף המצור, נהגיהם אלעזר נשא נאום בפני היהודים במבצר מצדה ובו הסביר כי עדיף למות מאשר להיכנע. בסופו של דבר, קבוצה שנבחרה מביניהם הרגה תחילה 950 איש – כולל נשים וילדים – ולאחר מכן הרגו זה את זה... אך בחפירות הארכאולוגיות שהחלו בשנת 1963 בראשות יגאל ידין ונמשכו לאחר מכן, לא נמצאו שרידי שלדים במספר הנטען, ואף לא נמצאו ראיות התומכות בהתאבדות המונית.

לסיכום, ניתן להסיק כי לא יהיה זה נכון לקבל טענת טבח שכgroup זו – נרטיב העומד בסתירה מוחלטת לטקסט הפסוקים הנחשבים כמזכירים את האירוע ולעקרונות דיני המלחמה המוגדרים בקוראן, מכיל סתירות לוגיות פנימיות, רחוק מראיות היסטוריות מספקות ונושא עקבות של אגדות יהודיות עתיקות.

אללה יודע את האמת בכל דבר!

admin

إليك ترجمة النص إلى اللغة العربية:

---

زعم مجزرة بني قريظة

«فَإِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّىٰ إِذَا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاءً حَتَّىٰ تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ۚ ذَٰلِكَ وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانْتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَٰكِنْ لِيَبْلُوَ بَعْضَكُمْ بِبَعْضٍ ۗ وَالَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَنْ يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ» (محمد: 4)

وفقاً لِلزَّعْمِ، فإن بنو قريظة المقيمون في المدينة المنورة خلال عهد النبي محمد، تحالفوا مع مشركي مكة خلال غزوة الخندق، وارتكبوا بذلك، بِنَحْوٍ ما، جَريمة الخيانة العظمى. وبناءً على ذلك، وبعد انتهاء غزوة الخندق، حاصر المسلمون حصن بني قريظة. وأثناء الحصار، أراد بنو قريظة مغادرة المدينة المنورة آخذين معهم نساءهم وأطفالهم وتاركين جميع أموالهم وممتلكاتهم للمسلمين، إلا أن النبي محمد لم يقبل هذا العرض.

وعلى إثر ذلك، ألقى كعب بن أسد، أحد قادة بني قريظة، خطبة في قومه ذكر فيها أنهم أدركوا بأنفسهم أن محمداً رسول الله (!)، وأنه يجب قبول نبوته. وعندما لم يلقَ هذا الاقتراح قبولاً، اقترح قتل النساء والأطفال والاستمرار في القتال، وعندما رُفض هذا أيضاً، اقترح الهجوم على المسلمين في وقت لا يتوقعون فيه هجوماً من جانبهم، وهو يوم السبت، للقبض على المسلمين وهم غير مستعدين، غير أن هذا العرض رُفض أيضاً. وفي النهاية، وبعد مقاومة طويلة، وافق بنو قريظة على الاستسلام بشرط الاحتكام إلى سعد بن معاذ ليقضي في أمرهم.

وعقب ذلك، تم الاستعانة بتحكيم سعد بن معاذ، الذي كان وقتها مصاباً بجراح بالغة والمعروف بقربه من هذه القبيلة اليهودية؛ فقضى بموجب التوراة بقتل جميع الأسرى من الرجال، وتوزيع النساء والأطفال كغنائم. وبناءً على هذا الحكم، قُتل ما بين 400 إلى 900 أسير يهودي.

---

التناقضات والردود

يحتوي هذا الزعم، قبل كل شيء، على تناقضات منطقية شتى:

• ليس من المعقول أن يرفض نبينا (!) طلب بني قريظة بمغادرة المدينة المنورة برفقة نسائهم وأطفالهم وتاركين كل ممتلكاتهم للمسلمين أثناء الحصار، ثم يوافق على إنهاء الحرب بتحكيم صحابي لا يُعلم ما سيكون حكمه!
• الأحداث المذكورة في الزعم أعلاه، ولا سيما القرار المتخذ والمطبق في نهاية المطاف، تتنافى تماماً مع أحكام وقوانين الحرب المحددة في القرآن الكريم (على سبيل المثال: سورة محمد، الآية 4).
• لا يمكن تصور أن يقضي صحابي وفق آية في التوراة تخالف القرآن، في وجود القرآن، ولا يحرك النبي ساكناً تجاه ذلك!
• علاوة على ذلك، فإن الآيات القرأنية التي يُعتقد أنها تتحدث عن هذه الواقعة (الأحزاب: 26-27)، تنص على قَتْلِ فَرِيقٍ مِنْ قُوَّاتِ الْعَدُوِّ وَأَسْرِ فَرِيقٍ آخَرَ (وهو النتيجة الطبيعية للحروب)، ولكنها لا تحتوي على أي عبارة تشير إلى ذبح مئات الأسرى الذين استسلموا بلا رحمة.

---

الدراسات الأكاديمية والبحث التاريخي

في عام 1976، نشر وليد نجيب عرفات (توفي 2005) من جامعة لأنكستر (إنجلترا)، مقالاً بعنوان "New Light on the Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina" (ضوء جديد على قصة بني قريظة ويهود المدينة) في مجلة Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (JRAS)، وأوضح فيه ما يلي:

• أن القصة التي تروي مجزرة بني قريظة قد صاغها ابن إسحاق من خلال جمع روايات مختلفة والاستعانة بمصادر يهودية، وبالتالي تم إنتاجها بعد وقت طويل جداً من التاريخ المفترض لوقوع الحادثة.
• أن معظم مصادر هذه القصة لا أساس لها وغير موثوقة.
• أن أصول هذه القصة قد تمتد إلى بعض الأحداث الأسطورية القديمة جداً.

---

مقارنة مع الأساطير القديمة

وحقاً، على مر التاريخ، قام اليهود بطرح بعض مزاعم المجازر وقصص البطولة بهدف تعزيز هويتهم الوطنية من خلال توحيد المجتمع على أساس الآلام وآلام المعاناة المشتركة والغايات الواحدة. ومن أبرز هذه الأمثلة، كما لفت W. N. Arafat الانتباه إليه في مقالته المذكورة، هي "أسطورة ماسادا" (Masada).

وفقاً لهذه الأسطورة (Josephus, The Wars of the Jews)، لجأ اليهود الفارون من الظلم الروماني إلى حصن ماسادا في إسرائيل. حاصر الرومان هذا الحصن لفترة طويلة، لكنهم لم يتمكنوا من الاستيلاء عليه. وقرب نهاية الحصار، ألقى قائدهم إيليعازر خطبة على اليهود في حصن ماسادا، أوضح فيها أن الموت أفضل من الاستسلام. وفي النهاية، قامت مجموعة مُختارة منهم بقتل 950 شخصاً أولاً، بما في ذلك النساء والأطفال، ثم قتلوا بعضهم البعض...

ولكن في التنقيبات الأثرية التي بدأت عام 1963 برئاسة ييجال يادين والاستكشافات المترتبة عليها، لم يتم العثور على بقايا هيكلية بالعدد المزاعم، كما لم يتم التوصل إلى أي أدلة تدعم حدوث انتحار جماعي.

---

الخلاصة

نتيجة لذلك، يمكن الخروج بنتيجة مفادها أنه ليس من الصواب قبول زعم مجزرة كهذا؛ يتناقض تماماً مع نص الآيات التي يُعتقد أنها تتحدث عن الواقعة ومع مبادئ قانون الحرب المحمدية المحددة في القرآن، ويحتوي على تناقضات منطقية ذاتية، ويفتقر إلى الأدلة التاريخية الكافية، ويحمل آثاراً من الأساطير اليهودية القديمة.

والله أعلم بالصواب!

admin

Nigeria does not have a single "Nigerian language." Instead, Nigeria is home to over 500 distinct languages, with Hausa, Yoruba, and Igbo being the three major national languages, along with Nigerian Pidgin, which is widely spoken across all regions.

Below is the translation of your text into Hausa, as it is the most widely spoken language across Northern Nigeria and West Africa for Islamic theological and historical texts.
Tunanin Kashe Mutanen Banu Qurayza

“Idan kuka sadu da waɗanda suka kafirta (a wajen yaki), to ku daki wuyayinsu har sai kuka raunana su sosai, sannan ku daure su da kyau. Daga baya ko ku sake su kyauta ko kuma da kuɗin pansa... har sai yaƙi ya ajiye kayan nauyinsa. Haka yake! Da Allah Ya so, da Yayi sakayya a kansu, amma domin Ya jarraba sashenku da sashe... Waɗanda aka kashe a tafarkin Allah kuwa, sam Baza Ya ɓata ayyukansu ba.” (Kuran 47:4)

A cewar da'awar, a lokacin Annabi Muhammadu, ƙabilarsu Banu Qurayza da ke Madina sun haɗa baki da kafirai 'yan Makkah a lokacin Yaƙin gaba (Hendek), kuma ta hakan sun aikata laifin cin amana ga ƙasa. Sakamakon haka, bayan yaƙin, Musulmi suka ƙeɓe ginin kariya na Banu Qurayza. Lokacin da aka yi musu kawanya, Banu Qurayza sun so su bar Madina tare da mata da yaransu, yayin da za su bar dukiyoyinsu ga Musulmi; amma Annabi Muhammadu bai karɓi wannan tayin ba.

Bayan haka, ɗaya daga cikin shugabannin Banu Qurayza, Ka'b b. Asad, ya yi jawabi ga mutanensa, ya bayyana cewa su ma sun fahimci Annabi Muhammadu Manzon Allah ne (!), saboda haka ya kamata su karɓi annabci rsa. Lokacin da ba a karɓi wannan shawarar ba, ya shawarta cewa su kashe mata da yaransu domin su ci gaba da yaƙi; da aka ƙi wannan ma, ya ba da shawarar cewa su kai hari ranar Asabar lokacin da Musulmi ba sa tunanin za a kai musu hari, domin su sami Musulmi ba su shirya ba; amma wannan ma aka ƙi. Daga ƙarshe, bayan dogon juriya, Banu Qurayza sun yarda su mika wuya da sharaɗin cewa Sa'd b. Mu'adh ne zai yanke musu hukunci.

Sakamakon haka, an nemi hukuncin Sa'd b. Mu'adh, wanda a lokacin yake da mummunan rauni kuma an san shi da kusanci da wannan ƙabilarsu ta Yahudawa; shi kuma ya yi hukunci bisa ga Attaura, ya ba da umarnin a kashe dukkan maza waɗanda aka kama, kuma a rarraba mata da yara a matsayin ganima. Bisa ga wannan hukunci, an kashe Yahudawa kusan 400 zuwa 900.
Rashin Ra'ayi da Amsoshi

Wannan da'awar, kafin komai, tana ɗauke da rashin daidaiton tunani:

Ba abin karɓa ba ne cewa Manzonmu (!) wanda ya ƙi amincewa da buƙatar Banu Qurayza na barin Madina tare da mata da yaransu da barin dukiyoyinsu ga Musulmi, ya sake amincewa da ƙare yaƙin ta hanyar hukuncin wani sahabi wanda ba a san me zai yanke ba!

Abubuwan da aka labarta a cikin da'awar da ke sama, musamman matakin da aka ɗauka aka kuma aiwatar a ƙarshe, ya ci karo sosai da dokokin yaƙi da aka bayyana a cikin Al-Ƙur'ani (misali, 47:4).

Ba za a iya tunanin cewa wani sahabi zai yi hukunci bisa ga aya ta Attaura da ta ci karo da Al-Ƙur'ani ba alhalin Al-Ƙur'ani yana nan, kuma Annabi ya yi shiru a kai!

Ban da wannan, ayoyin Al-Ƙur'ani da ake tunanin suna magana a kan wannan al'amari (33:26-27) suna bayyana cewa an kashe sashen maza na abokan gaba, kuma an kama sashensu (wanda wannan shi ne sakamakon yaƙe-yaƙe na halitta), amma babu wata bayani da ke cewa an kashe ɗaruruwan mazaje da suka mika wuya ba tare da tausayi ba.

Binciken Ilimi da Tarihi

A shekara ta 1976, Walid Najib Arafat (ya rasu a shekara ta 2005) daga Jami'ar Lancaster (Ingila) ya wallafa wani makala mai taken "New Light on the Story of Banu Qurayza and the Jews of Medina" a cikin jaridar Journal of the Royal Asiatic Society of Great Britain and Ireland (JRAS), inda ya bayyana cewa:

Labarin da ke ba da labarin kisan kiyashin Banu Qurayza, Ibn Ishaq ne ya haɗa shi ta hanyar haɗa labarai daban-daban tare da amfani da hanyoyin Yahudawa, don haka an ƙirƙire shi ne da daɗewa bayan lokacin da ake tunanin al'amarin ya faru.

Yawancin hanyoyin wannan labarin ba su da tushe kuma ba abin dogaro ba ne.

Asalin wannan labarin yana iya komawa zuwa ga wasu tsoffin abubuwan tatsuniyoyi.

Kwatanta da Tsoffin Tatsuniyoyi

Tabbas, a cikin tarihi gaba ɗaya, Yahudawa sun fito da waɗansu da'awar kisan kiyashi da labaran sadaukarwa domin ƙarfafa amincinsu na ƙasa ta hanyar haɗa al'umma a kan wahalhalu da buri na gama gari. Ɗaya daga cikin waɗannan, kamar yadda W. N. Arafat ya ja hankali a cikin makalarsa, shi ne "Tatsuniyar Masada" (Masada Efsanesi).

Bisa ga wannan tatsuniya (Josephus, The Wars of the Jews), Yahudawa da ke gudun zaluncin Romawa sun fake a cikin ginin Masada da ke Isra'ila. Romawa sun yi wa wannan ginin kawanya na dogon lokaci, amma ba su iya ƙwace ginin ba. Kusa da ƙarshen kawanyar, shugabansu Eleazar ya yi jawabi ga Yahudawan da ke ginin Masada, ya bayyana musu cewa mutuwa ta fi mika wuya. A ƙarshe, wata ƙungiya da aka zaɓa daga cikinsu ta fara kashe mutane 950 gaba ɗaya, har da mata da yara; sannan suka kashe juna...

Amma a cikin binciken kayan tarihi da aka fara a shekarar 1963 ƙarƙashin jagorancin Yigael Yadin da kuma binciken da aka ci gaba da yi, ba a sami ƙasusuwa masu yawa kamar yadda aka da'awa ba, kuma ba a sami shaidar da ke goyon bayan kashe kai na jama'a ba.
Kammalawa

A sakamakon haka, ana iya ƙarshen cewa ba daidai ba ne a karɓi irin wannan da'awar kisan kiyashi wanda ya ci karo sosai da saƙon ayoyin da ake tunanin suna magana a kan al'amarin da kuma ƙa'idodin dokokin yaƙi na Musulunci a cikin Al-Ƙur'ani, yana ɗauke da rashin daidaito na tunani a cikinsa, ba shi da isasshen shaidar tarihi, kuma yana ɗauke da alamun tsoffin tatsuniyoyin Yahudawa.

Allah ne Mafi Sani!